SIRP PİŞKİNLİĞİ

Halamın oğlunun düğünü için balkanlardayız… Yıl, 1981… Yer, eski Yugoslavya'nın en geri kalmış bölgelerinden biri, Makedonya'nın başkenti Üsküp… Türkiye'de 12 Eylül'ün izleri tazeliğini koruyor.

Rastlantı bu ya, Kenan Evren Devlet Başkanı statüsüyle Yugoslavya'yı ziyarete geliyor. Yugoslavya Devlet Televizyonu da Türkiye'yi anlatan bir program yayınlıyor. Türkiye'nin güzellikleri, doğal ve tarihi özelliklerinden övgüyle söz ediliyor. Programın sonunda da anlatıcı şöyle bir yorum yapmaktan geri kalmıyor:

"Ne yazık ki böyle bir ülke Türklerin elinde!"

Belgrat caddelerinde Sırplarla röportaj yapılıyor. 50-60 yaşlarında bir ihtiyar delikanlı Sırpların ruh halini özetliyor:

"Türkler bizi 500 yıl sömürdü. Bunu unutmadık, acısı hâlâ yüreğimizde, unutmayacağız!"

15 Haziran 1389 Kosova meydan muharebesinde yaşanan yenilginin hazımsızlığı günümüze kadar taşınıyor. Diktatör Slobodan Miloşevic, 1998'de başlattığı katliam öncesi, "Kosova'nın intikamını almanın zamanı geldi" şeklinde bir konuşma yapacak ve bu süreç binlerce masumun hayatına mâl olacaktı.

***

Sırplar, binlerce yıl önce Balkanların hâkim halklarından İlirlerin ırgatı ve sezonluk işçileriydi… Beraberinde taşıdıkları orak benzeri aletin adına "sırp" dedikleri için bu adla anılan Rus boylarından Slav kökenli bu insanlar zamanla balkanlara yerleşip kök saldı.

İlir halkı Shqiptarlar, yani Arnavutlarla sürekli sorun yaşadı. Çatıştılar, birbirlerini kırdılar. Osmanlı döneminde Müslümanlığı seçen Arnavutların idarede etkin hale gelmesi, Sırplarla olan düşmanlığı pekiştirdi.

***

1981'den günümüze öyle şeyler oldu ki, ne Yugoslavya kaldı ortada ne de eski Balkan haritası.

Slovenya'nın ateşlediği Yugoslavya'nın parçalanma sürecinde en büyük trajediyi Boşnak ve Arnavutlar yaşadı.

Bu iki halkın tek ortak noktası, Müslüman olması ve Osmanlı'yla tarihi bağlıarı…

Avrupa'nın göbeğinde önce Boşnaklar katliama maruz kaldı… Derken Kosova, Arnavutlar…

Hırvatistan ve Makedonya da ayrıldı… Bosna devletini kanla kurdu…

Sırpların öz be öz kardeşi, dindaşı, ırkdaşı Karadağ güle oynaya bağımsızlığını ilan ederken Sırplar nedense "gık" demedi.

Söz konusu olan Kosova için yıllardır diretip duruyorlar(dı).

Sanki Arnavutları kesen, diri diri toplu mezarlara gömen kendileri değilmiş gibi.

(İşin ilginci Kosova'yı tanıyan ülkelerinden hiç bir lider de dünyaya seslenip, Sırpların pişkinliklerini yüzüne vurmuyor)

Binlerce yıl öncenin cengâverleri, savaşçı halk, Osmanlı'nın vurucu ve yıkıcı gücü Arnavutların torunları, yaşadıkları ıstırabın karşılığı olarak Sam Amca'nın desteği ile devlet olabildiler.

Artık dünyada iki tane Arnavut devleti var: Albania (Arnavutluk) ve Kosova...

Ekranlara yansıyan görüntülerde, iki ABD bayrağına karşılık bir Arnavutluk bayrağı gözlerden kaçmıyordu, coşkulu kutlamalar sırasında. Sırpların Rusya'sı varsa, Arnavutların da ABD'si(!)

Kosovalı Arnavutlar mutluluk sarhoşu, Sırplar öfkeli, aralarında Türkiye'nin de yer aldığı başta ABD olmak üzere büyük elçiliklere saldırıp, izole olmayı pekiştiriyorlar.

Kosova'yı tanıyan tanıyana…

Stratejik güç kendini hissettiriyor, Rusya'nın desteği Sırpların işine yaramıyor…

Fuat Kozluklu'nun sunduğu Kanal24'ün Medoratör programına katılan üst düzey bir Sırp yetkili yaşananların Sırbistan'ı AB'den uzaklaştırdığını itiraff ediyor fakat nafile, faşist sırplar elçilikleri yakmaya devam ediyor!

BM'yi olayları konmaya davet etse de Sam amca gene başrolde, bir yeri yıkarken, öte yeri sözüm ona inşa ediyor.

Petrol ya da altın ve gümüş madenleri söz konusu olmasaydı Kosova ya da Kuzey Irak umurunda olur muydu, ne dersiniz? Yoksa yapılanlar sadece Rusya ve Çin'e karşı bir güç gösterisi mi?

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=10247

ÇAĞATAY YOLDA, YA SKYTÜRK!

Gece Sky Türk kananlı izleyiniz var mı bilmem ama bu tuhaf isimli sözüm ona haber kanalı, saatler 24'ü gösterdiğinde bir acayip oluyor. Sanki kanalın idaresi, yayını bilinmez(!) güçlerin kontrolüne geçiyor ve bir yayın komedisidir gidiyor ki, sormayın…

Geceleri uyuma sorunu yaşayanlardanım ben de… Bazen de iyi oluyor hani, normal saatlerinde yakalayamadığım programları, gece tekrarlarında izleyebiliyorum.

Favori kanallarım da, NTV, CNNTurk, CNBC-E, Kanal24… Belge ve belgesel ağırlıklı, bazen de söyleşi programlar oldu mu yayında, kitleniveriyorum bu kanallardan birine veya dünya sinemasından çarpıcı örneklere…

Neyse, bazen de basketbol maçları ve Nihat Genç'in söyleşileri için Sky Türk'ü de tercih ediyorum.

Geçenlerde Nihat Genç'i dinliyorum Sky'da…

Gene coşturuyordu (!) üstat, bir hükümete, bir muhalefete, bir medyaya, bir AB ve ABD'ye verip veriştiriyordu!

Sonra derken, yayın kesildi ve araya bir tanıtım girdi. "Çağatay Yolda" az sonra…

Tanıtımdan sonra program kalındığı yerden devam edilecek diye sanıyorudm ki, yayına "az sonra" duyurusuyla Çağatay Yolda başladı.

"Her halde Nihat Genç'in programının bandıyla alakalı bir sorun ortaya çıkmıştır, o nedenle yarım kestiler!" diye düşündüm o anda ve başka kanallarda şansımı denemek üzere, kanallar arası yolculuğuma başladım(!)

Birkaç gün sonra Efes Pilsen'in İtalya'da oynadığı bir maçı izliyordum Sky Türk'te ... (Yine gece ve tekrarında tabi…) Bir hayli çekişmeli ve heyecanlı geçen maçın son saniyelerinde eşitlik bozulmadı. Maç 5 dakikalık uzatmaya gitti.

Bu boşluktan istifade araya tekrar bir tanıtım girdi ve gene "Çağatay Yolda… Az sonra" anonsu duyuldu.

Ben ve o saatte (kaç kişi vardı o maçı izleyen bilmiyorum ama) ekranda maçın uzatma dakikalarının başlamasını aval aval beklerken, az sonra başlaması gereken Çağatay Yolda, üstelik geçen geceki tekrarıyla yayına verildi…

Yine masumane bir düşünceyle, programın bandıyla ilgili sorun olma ihtimalini pijama cebime koyup(!) başka kanallardan maçın skorunu öğrenme yoluna gittim. Nitekim Efes uzatmada rakibini yenmeyi başarmış.

Geçen akşam yine uykusuz bir gecenin ortalarında, Nihat Gençli programı denk getirdim. Aklımda bir önceki "Çağatay Yolda"lı kesintiler de gelmedi değil. Nihat Genç her zamanki performansında konuyu tartışırken, Çağatay Yolda tanıtımı zınnkkk diye araya girmez mi!

Ben elimde kumanda dumur vaziyette olacakları beklerken, Çağatay Yolda'nın aynı tekrarı yayına verilince, "pes" demekten kendimi alamadım!

Pes ki, ne pes!

Yayın kalitesi, izleyiciye saygı, sorumluluk, samimiyet, ciddiyet, karizma, bir anda yerlere serildi Sky Türk'ün…

Ciddiye alınmayacak bir kanal olduğunu belki biliyorsunuzdur, amma ve lakin Türkiye'nin büyük bir bölümüne üstelik haber kanalı iddiasıyla yola çıkıyorsanız, Çağatay'ı yolda bırakacaksınız(!) Gecenin bilmem hangi saatinde, "bu saatte bizi kimse izlemiyordur!" düşüncesine sahipseniz, program yapmak için bütçeniz de yoksa o zaman dükkânı kapatacaksınız.

Birileri sizi izliyordur mutlaka ve o izleyen, eli kalem tutan biri olabilir mesela(!) belli mi olur; benden söylemesi ;-)

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=10225

TAKİYYE DÜŞTÜ KEL GÖRÜNDÜ...

Gece tekrarında izledim Neden programını NTV'de… Aynı saatlerde Kanal 24'de ise "Gelecek 50 Yıl" adlı belgesel ekrandaydı. Yatağa uzanmışım, bir Neden'e, bir de Gelecek 50 Yıl'a bakıp durdum…

Eloğlu 50 yıl sonra ne gibi teknolojik gelişmeler olabileceğini, sinemasal bir kurgu tadında, bilim adamlarının açıklamalarıyla öyle enfes bir belgesel hazırlamış ki, imrenmemek elde değil.

Biz ise nedenler ve niçinler girdabında türban batağına saplanmış, çırpınıp duruyoruz. 2008'de geçmiş 50 Yıl'a dönmenin çabası içerisindeyiz.

Can Dündar Nevzat Yalçıntaş hocanın karşısına gazeteciler Mehmet Altan, Gülay Göktürk, Şükran Soner ve Cüneyt Ülsever'i koymuş bataklığa gömülü konuyu anlamaya, sözüm ona anlatmaya çalıştı.

Bir deli, bin aklı durumu hâsıl olmuş da kuyudaki taşı çıkarmaya çalışıyor sanki(!) Gülay Göktürk çağdaşlık adına her alanda insanların giyim kuşam özgürlüğü bulunması gerektiğinin altını çizerken, Şükran Soner, Başbakan Erdoğan'ın "Başörtü siyasi simge olsa ne olur!" şeklindeki açıklamasının aslında AKP'nin takıyye yaptığının kanıtı olduğunu ifade etti. Soner, "Siyasal simge olunca kan çıkıyor. Siyasal simgenin kan çıkmamasının tek ölçüsü o siyasal simgenin toplumun genelinde kabul görmesidir" diye ekledi.

Yalçıntaş hoca, eski AKP'li olması münasebetiyle (kendine göre) haklı olarak sayın başkan Tayyip Erdoğan'ı savunma ve türbanı kollama görevini üstlendi. Yıllar önce, eski Sovyet döneminde başından geçen bir olayı anımsatarak, Sosyalist Rusya'da bile türbana göz yumulduğunu sözlerine ekledi.

O gece Kanal24'te iki bölüm halinde arka arkaya yayınlanan 'Gelecek 50 Yıl' belgeselinde uçan arabalar, tek merkezden kontrollü bilgisayar donanımlı kentler, el değmeden yapılan ameliyatlar, uzaya çekilen inanılmaz asansörler gösterilirken, NTV'de türban tartışması gündemimizdeki kronikleşen trajediyi kanıtlamaya devam ediyordu.

Derken, başından beri AKP'ye toz kondurmayan, son zamanlarda da, tabiri caizse Başbakanla Papaz olan(!) Ertuğrul Özkök telefonla bağlandı. Özkök son gelişmelerin ardından yaşadığı hayal kırıklığını itiraf etti ve "Bir aldatılmış duygusu yaşamıyor da değilim. Cumhurbaşkanlığı meselesinde ciddi bir aldatılmışlık duygusu yaşadım" diye duygularını dile getirdi.

Cüneyt Ülsever ise meslektaşı ve genel yayın yönetmeni Ertuğrul Özkük'e gönderme yapmaktan da geri kalmayarak, "Başbakanın tavrını Ertuğrul Özkök'ün yadırgamasını ben yadırgadım. Çünkü başbakan zaten böyle bir insan... Başbakan ruhu itibariyle demokrasiden nasibini almamış, iyi bir lider, iyi bir atılımcı ama düşünce haritası içinde demokrasi, hoşgörü, karşılıklı anlaşma kavramları yok" diye karşılık verdi.

'Geçmiş 50 Yıl'da kalması gereken bir tartışmayı bugün alevlendirmek tek bir şeye yarıyor: AKP 'yi mazlum duruma düşürmeye! Arkasına aldığı %47'lik seçmen desteği ile başındaki takkeyi attı, takıyyesi de apaçık ortaya çıktı başbakanın. Artık malum medyanın desteğine de ihtiyaç duymuyor olabilir.

Lakin bu halkın hâlâ huzura, refaha ihtiyacı var! Ekonomi hâlâ rayında değil… Esnaf da, iş adamı da, işçi de, memur ve emekli de gidişattan muzdarip!

Çözülmesi gereken sorunlar boy boy, sıra sıra dizilmiş beklerken AKP'nin gündemi türbanla bulandırma çabası ve bunda ısrar etmesi, sözüm ona AKP karşıtlarının da buna çanak tutup yangına körükle gitmesi akıllarda asılı kalan soru işaretlerine birer çentik daha atıyor!

"Neden?" sorusu gene yanıtsız, Mehmet Altan programda son sözü söylerken, gerçeklerin altını kalın harflerle çiziyor: "Hepimiz sabah akşam bunu konuşmaya başlıyoruz ama yanımızda Davutpaşa patlıyor, 12 milyon insanımız 1 dolarla yatıp kalkıyor, 600 bin kişi aç yatıyor, halen nüfusun yüzde 25'i köylerde. Ama biz Ankara'ya endeksli bir medya ve anlayış içinde hayat tüketiyoruz. Onun için de Türkiye işte ne AB üyesi olabiliyor, ne istediğimiz noktaya gelebiliyor!"

***

Bu arada türban konusunda naçizane bir öneri de ben sunmak istiyorum:

-Şimdi sorun türbanlı öğrencilerin üniversitelere girmesi değil mi?

-E, bunu çözmek o kadar zor değil ki(!)

-Türbanlılar için ayrı bir üniversite kurulsun, olsun bitsin!

-Zaten bölündükleri kadar bölündüler, dışlandıkları kadar dışlandılar! Oldu olacak, tüm türbanlı kızları tek bir üniversiteye, (fakülte de olabilir) toplasınlar. Orada türbanlı öğrencilere türbanlı öğretmenler, hukuk, tıp, güzel sanatlar, muhasebe, pazarlama ve hangi alanda talep olursa o alanda ders versinler, derim. -Tıp okuyan bir türbanlı öğrenci, türbanlı bir kadavra üzerinde çalışsın(!) türbanlı hastalara baksın. Türbanlı bir hukuk öğrencisi de sadece ve sadece türbanlı müvekkilleri üzerine odaklansın!

-Mezun olduktan sonraki durumları mı?

-Yahu türbana dolanmış dünyalarında da eminim ki kendilerine göre iş ve müşteri bulmakta zorluk çekmeyeceklerdir(!)

Sadece minik bir öneri. Böylece türbanlılar da rahat eder, onlardan rahatsız olan türbansızlar da(!)

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=10193

Baykal anlamaz o işlerden(!)

Bursa Büyükşehir Belediyesi'nin geçen Aralık ayında organize ettiği Uluslararası İpek Yolu Film Festivali sırasında biz de İnSanat Sinema Derneği olarak filmlerin gösterildiği Tayyare Kültür Merkezi'nde bir stant kurmuştuk. Maksat derneğimizin tanıtımını yapmak tabi…

Bir ara, genç yönetmem Çağan Irmak standın önünde belirip yarı telaşlı, elini ağzına götürüp bir şeyler mırıldandı bize doğru, elindeki sigarayı da görünce ateş istiyor sanıp, "Biriniz Çağan ağabeyinize ateş verin" deme gafletinde bulundum(!)

Çağan Irmak kardeşimiz salona doğru yönlenmişti ki, birden dönüp sert bir ifadeyle "Bi kere ben sizin ağabeyiniz değilim; tamam mı!" diye karşılık verdi.

Meğerse ateş değil, bulunduğumuz yerde sigara içilip içilemeyeceğini soruyormuş, sevgili Çağan!

Son filmi Ulak'ı izledim hafta içerisinde… O telaşının ve sinirliliğinin nedenini de şimdi daha iyi anlıyorum. Tüm gerginliği o filmin kusursuz olabilmesi içinmiş meğerse!

Çağan gerçekten de çok iyi bir iş çıkarmış, lakin gişedeki durumu Babam ve Oğlum filminin gerisinde kalacak gibi görünmekte...

Bence Ulak, bir öncekine nazaran sinematografik olarak çok ama çok başarılı bir çalışma... Çok iyi bir yönetmen olduğunu her haliyle hissettiriyor. Gerek kurgusal anlamda, gerekse görsel ve işitsel zenginliğiyle harika bir masal çekmiş! (Oyunculuklar da başarılı, fakat 'Babam ve Oğlum'un çekirdek oyuncu kadrosuyla çalışmasaydı) İşte bu durum herkesi o eski filmdeki beklentiye sürükledi. Salya sümük ağlamayı umanlar da hayal kırıklığına uğradı.

Fısıltı gazetesi, kulaktan kulağa yapılan söylenceler, dost sohbetlerinde 'Babam ve Oğlum'a düzülen methiyeler için gerçek bir 'ulak'a ihtiyaç var(!)

Peki, "bu film Babam ve Oğlum'un neden gerisinde kalır?"sorusuna birçok yanıt vermek olası. Lakin benim düşüncem de şu:

"Bu millet sinemadan filan anlamaz. Ya ağlatacaksın, ya da çatlatana kadar güldüreceksin!"

Sinema yapmaya kalkanların durumu aşikâr!

'Babam ve Oğlum'un rüzgârı gişede 'Ulak'ı da mahcup etmez, zira bu sinema izleyicisinin kalitesini değiştirmez!

Vizontele vizyona girdiği yıl, çok ama çok daha başarılı bir film, salon bile bulamamıştı. Semih Kaplanoğlu'nun 'Herkes Kendi Evinde' filminin esamesi bile okunmamıştı. O filmde Erol Keskin'in muhteşem oyunculuğu, Tolga Çevik'in oyunculuk pırıltılarına kimse tanık olamamıştı. Millet deli danalar gibi(!) Vizontele'ye koşmuştu.

Bu noktada şunu kimse yanlış anlamasın! Vizontele'ye bir lafım yok... Ömer Faruk Sorak faktörü o filmin kalitesini kanıtlamaya yetiyor. Ama 'Herkes Kendi Evinde' daha iyi bir çalışmaydı ve keşke Vizontele'ye koşanların ¼'ü o filme de gideydi.

Gitmedi. O film gibi güme giden proje o kadar çok ki… Hangi birini saysak!

Rıza…

Beş Vakit…

Kader…

Uzak…

Tabutta Röveşata…

Ya 'Hacıvat-Karagöz Neden Öldürüldü'ye ne demeli?

Vesselam bu millet sinemadan falan anlamaz!

***

Yazının başlığıyla şimdiye kadar anlattıklarımın bir alakası yok değil mi?

Durun, hemen acele etmeyin, devamını okumayı deneyin bir de ;-)

Başbakan Erdoğan, Baykal'a "Sen ne anlarsın o işlerden" diye karşılık verince bu milletin de sinemadan anlamadığı aklıma düştü hemen!

Gerçi sayın Deniz Baykal'ın siyasetten de anlayıp anlamadığı tartışılar, ancak Bay Başbakanın Baykal'ın anlamadığını iddia ettiği konudan ne kadar anladığı ayrı bir tez(!) konusu…

Sinema konulu bir yazı ilgi görmeyebilir düşüncesiyle manşete böyle bir konuyu çektim!

Yani bir anlamda reyting kaygısı(!)

Şaka tabi… Ama sinema yapan bazı yönetmen ve yapımcılarımız (belki de haklılar) bu milletin hisleriyle, duygularıyla oynamayı seviyor. Bu konulara odaklanıp gişe yapmayı umuyor. O nedenle bu komedi furyası… Bir de korku kabusu var ki sinemamızda, trajedi olarak önümüzde duruyor!

Konumuz sinema; bu milletin iyi ve kaliteli filmden anlamadığı bu kadar belirginken, benim de sinema yapmaya çalıştığımı anımsatmakta yarar var!

Bir yıldır kaynak bulmak için yırtındığım projemi gerçekleştirme yolunda İstanbul ve Bursa'da tüm kapılar birer birer yüzüme kapandı. (Son çare sıfır bütçeyle çekmek)

Projem taraftar olma psikolojisini irdelemekte. Yani ne komedi, ne de ağlatmak gibi bir iddiası var!

"O nedenle sinemadan anlamayan bu milletin filmi görmeye gider mi?" sorusunu yanıtım belli.

Benim bir derdim var ve bunu filme aktarmak istiyorum. Tıpkı Çağan gibi, Zeki Demirkubuz, N. Bilge Ceylan, Reha Erdem, Ahmet Uluçay, Ezel Akay gibi, Semih Kaplanoğlu gibi...

Bu millet filmi izlemeye gelir mi, gelmez mi? Kendileri bilir, sinemadan anlayan gelir, anlamayan, anca gider(!)

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=10123

Yuhtube!

Tövbe tövbe…Yahu bu ne mantıktır böyle! Dünyada bizim kadar kendi kendini el âleme güldüren bir başka millet var mıdır? Youtube sitesini, üstelik mahkeme kararı ile kapatmışlar. Vah vah, Youtube yönetimi kahrından yıkılmıştır, var ya(!)

Kaş yapayım derken göz çıkarmak mı desem, vurayım derken öldürmek mi desem, vallahi bu duruma uygun bir atasözü denk getiremiyorum bir türlü!

-Youtube'a erişim engellemesi kime yapılıyor?

- Bu memleketin insanına?

- Peki ya dünyanın bir başka yerinden isteyen o malum videoyu izleyebiliyor mu?

- Eveeeettt!

- Eeee, madem o video hala o sitede veya başka sitelerde de gösterilmeye devam ediyor da, koskoca siteyi Türkiye'den erişimi yasaklasan ne olur, yasaklamasan ne olur!

Bir de o videoyu koyanlar, "Ulen bu Türkler amma kızdı ha. Dur şunları gocundurmak için biraz daha yarasını kaşıyalım(!) diyerek daha başka aslı astarı olmayan videolar hazırlarsa ve onları tüm görüntü paylaşım sitelerine koyarsa ne etçeniz? Dünyadaki tüm siteleri mi yasakliceniz?

A benim aklı evvel (!) hukuçu, parlamenter, üst düzey yönetici ve bürokratım?

-Amacınız nedir?

-Korumak mı?

-Korkutmak mı?

-Dünya aleme bizi rezil etmek mi?

En son İran kendi halkını korumak için ülke genelinde batılı sitelere erişimi engellemek adına böyle uygulama yapmıştı.

Ama anlaşıldı ki, o sitelere erişmek isteyen bir yolunu buluyor! Yasaklamak, engellemek çözüm değil, kendinizi rezil etmekten gayri bir işe yaramamakta yapılanlar!

Mustafa Kemal için kim ne derse desin, önemli olan bizim bakışımız. Biz onun ne denli büyük bir insan olduğunu biliyoruz zaten. Tuna Kiremitçi konuyla ilgili Vatan Gazetesi'nde kaleme aldığı yazısında dediği gibi, "Gücü yeter mi Atatürk'ün gönlümüzdeki yerini zedelemeye? Bu kadar kolay mı Atatürk'e zarar vermek?"

Öyle tabi…

Ne idüğü belirsiz biri(leri)nin yaptığına kızıp, yorganı yakmak komik duruma düşmekten başka bir işe yaramadı.

Eloğluna yumuşak karnımızı gösterip sürekli bizi sinirlendirmesine fırsat veriyoruz. Ermeni meselesinin de böyle bir şey olduğunu düşünüyorum bazen!

Bir şeyi çok ciddiye almak, o yapılan işe önem ve değer biçmek demek değil midir?

O videoyu Youtube'a koyan şahsı bir düşünsenize! Koskoca Türkiye Cumhuriyeti kanunu, dandik bir video için, kendi halkını cezalandırıyor!

"Vay beee, ne yapmışım ben böyle(!)" diye düşünmesine ve daha çok azmasına neden olmaz mı?

O zaman ne işe yaradı bu yasak, ne için o mahkeme kararı?

***

Yapılacak tek şey görmemezlikten gelmek?

Nasıl mı?

Amerikalılar gibi?

Geçen ay ne vardı gündemde?

Siular'ın (Kızılderililer) ABD'den ayrılacakları ve bilmem kaç milyon hektarlık araziyi geri almak istediği yansıdı kamuoyuna?

Peki bunu hangi Amerikalı ciddiye aldı?

Kaç ABD vatandaşı ya da bürokrat, çıkıp da "bu ülke bölünmez, bir avuç toprak bile vermeyiz!" şeklinde açıklama yaptı?

Duydunuz, gördünüz, okudunuz mu?

Kaldı ki ABD'nin sabıkası o kadar kabarık olduğu halde, hiç de gocunmadılar nedense(!)

Bırakın kim ne video koyarsa koysun, kim ne derse desin!

Önemli olan bizim duruş ve davranışımız, kendimize olan güvenimiz!

Youtube bir bataklıksa, oradaki tek sinekle uğraşılmaz.

Bataklıktan yararlanmanın yollarını bulmak gerek!

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=10024

KIZILDERİLİLER'İ KİM KIŞKIRTIYOR?

Bir kaç gündür gerek yazılı, gerek, görsel, gerekse internet medyasında yarı şaka, yarı ciddi, ABD'li Kızılderililerin ayrılık türküleri yansıyor. Kimi için gerçekten eğlenceli haberler bunlar.
Muhtemelen Amerikalılar için de benzer duygular ifade etmekten öteye geçmiyordur!
Oysa Kızılderililerin talepleri bizim başımızı ağrıtan Kürtler ve Ermenilerin taleplerinden aşağı kalır tarafı yok.
Evet, ABD birleşik bir devlet! Fakat bu birleşik devletler içinde Kızılderililerin ne yıldızı var ne de bayrakları!
Bırakın bunları, tamamen yok sayılmış kovboy filmlerindeki kötü imajlarının dışında ABD kültüründe neredeyse kazınıp, silinmişler!
Oysa şimdi beyaz adama karşı bir uyanış içinde yeni dünyanın yerlileri ve haklarını talep ediyorlar! Gelen son haberlere göre, 150 yıl önce atalarının ABD ile imzaladığı anlaşmaları feshettiklerini açıklayan Lakota kabilesi (Siyular), ABD hükümetinden toprak talebinde bulunduğu öğrenildi.
Oturan Boğa ve Çılgın At gibi büyük kabile şeflerinin mensup olduğu Lakota kabilesinin temsilcisi Russel Means, AFP'ye Güney Dakota'dan telefonla yaptığı açıklamada, "ABD'den yaklaşık 24,3 milyon hektar toprağın mülkiyetini almak için talepte bulunduk" diye konuşmuş!
Ee boru değil(!) 24,3 milyon hektar! Kürtler veya Ermenilerin böyle bir talepleri olsaydı, kim bilir ne olurdu, kaç masum daha katledilirdi.
Oysa Beyaz adam Kızılderilileri kandırırken, katledilenleri ise anımsatmaya gerek bile yok! İşte şimdi ABD'ye yüklenmenin tam sırası!
ABD karşıtı kim varsa ister alenen, ister el altından Siyuları silahlandırmalı, kışkırtıp ayrılıkçı bir terör örgütü kurdurmalı! Adı da SKÖ (Siyu Kurtuluş Örgütü) olmalı(!) 
Çünkü hakları var. Bu haklarını alabilmeleri için de örgütlenmeleri gerekmez mi, ne dersiniz? Bence en büyük görev bizim gizli servisimize düşüyor ve hemen birilerini gönderip, (ne de olsa Kızılderililer de Türk(!) zaman kaybetmeden haklarını almaları konusunda onları örgütlemesi gerekiyor.
Apaçık değil, çaktırmadan(!) yapsın. Mesela birkaç Kızılderili canlı bomba eylem yapabilir öncelikli olarak. Turistik bölgeler Havayi, Florida Ni York gibi yerlerde eylemler ses getirebilir.
Ve tabii ki önce kendi halkına katliamlar yapabilir, sonra da bunların suçunu Amerikan ordusuna atabilirler(!) (Zaten Coni'nin sabıkası da kabarık(!)
Olanaksız ve gerçekleşmesini hiçbir zaman arzulamayacağımız bu yazılanları okurken tebessüm ettiğinizi görebiliyorum! Oysa yazıyı kaleme alırken Diyarbakır'dan gelen patlama haberi, tebessümleri kursaklarda bırakacak kadar gerçekti. Ne kadar trajik değil mi?
Bir yanda gerçek anlamda soykırıma uğramış Siyular, öte yanda, ülkenin en ünlü yönetmeni, müzisyeni, sporcusu, politikacısı ve hatta mafyası dahi olabilen Kürtlerin düştüğü durum!
Siz hiç ünlü bir Kızılderili gördünüz, duydunuz mu star olmuş?
Ya da bir yerli bir politikacı var mı ABD parlamentosunda?
Hiçbir ABD'li Kızılderili ile kardeş değil, olamaz da! Beyaz adam Avrupa'dan gelmiş, yerliler ise zaten YERLİ!
Fakat Anadolu'da yaşayan tüm halklar kardeştir, on binlerce yıldır!
Peki kardeşin kardeşe yaptığı nedir Allah aşkına!
Gelin o zaman hep beraber acı çeken, haklarını dahi arayamayan Siyu halkı için dua edelim: Allah onlara sabır, bizimkilere de akıl fikir versin!

https://twitter.com/inSanatDernegi

ŞAŞI BAK ŞAŞIR! (2)

Şaşı bakmaya var mısınız? Hadi gelin o zaman hep beraber şaşı bakıp şaşalım bir kez daha… Memlekette tas da aynı, hamam da vesselam…DTP Van Milletvekili Özdal Üçer, Ağrı parti binasında Kürtçe yaptığı konuşmadan sonra, Türkçe açıklama isteyen gazetecilere, "Kürtçe bilen tercüman edinmelerini" önerdi, herkes (yazarınız da dâhil) şaşı bakıp şaşırdı.

Oysa, DTP'nin ateşe benzin dökme ısrarlarından vazgeçmediği aşikarken, yaptıklarının kini büyütmekten öte işe yaramadığını kimse tartışmıyor nedense.

Şaşı bak şaşır!

Başbakan Erdoğan bayram namazına müteakiben ana yolun tam da göbeğinde basın toplantısı düzenlemiş; trafiği engellediğini anlayamamasına da şaşırdık cümbür cemaat…

Ve Başbakanımız için 15 dakika geç başlatılan cuma namazına şaşırsak mı, ne etsek bilemiyorum!

(Bu ülke Başbakan eşleri için daha önce geç başlatılan futbol maçı görmüştü de, cuma namazına ilk defa rastlandı )

Şaşı bak şaşır!

Feldkamp hasta olduğu bahanesiyle maçlara çıkmadı iki haftadır. Medya şaşkın, sanki ak saçlı Alman'ın ilk icraatıymış gibi…

Şaşı bak şaşır!

Sivasspor ilk yarıyı Süper Lig'de lider kapattı. Yeditepeli medyanın gözü 3 renkten başka bir şey görmezken, Anadolu şaşkın, İstanbul 'dan yükselen nağmelerin tınısı ne kadar da tanıdık(!)

Şaşı bak şaşır!

Ali Kırca 70 bin dolar aylıkla Show yapıyor, gene şaşkınız ne hikmetse…

Şaşı bak şaşır!

Fazıl Say'ın söyledikleri ise ayrı bir şaşkınlık vesilesi.

Say'a karşılık veren bakan ve müsteşarların tepkileri ise şaşkınlık sınırlarımızı zorluyor.

Haydi hep beraber: Şaşı bak şaşır!

Bak şu işe; meğerse Sarkozy'nin kökleri Osmanlı'ya dayanıyormuş… Dedesigil ve amcagil Galatasaray Lisesi mezunuymuş, vay be… Besle kargayı, torunu oysun gözünü(!)

Şaşmamak elde değil…

Şaşı bak şaşır!

Her kurban bayramı bildik manzaralar gene şaşkınlık yaratıyor, kaçan boğalar, kovalayan andavallar… Her yer mezbaha, kan-revan, pislik şaşkınlıkla karışık tiksinti… Batsın geleneğiniz dememek için direnirken birileri çıkıp biraz da sesli "Kurban Bayramı yasaklansın" diye mırıldanınca kıyamet kopmuyor!

Şaşı bak şaşır!

Cumhurbaşkanı Gül bu defa Cengiz Çandar, Mehmet Barlas, Nazlı Ilıcak ve Ali Bayramoğlu'nu köşke davet etmiş. Medya bir kez daha afallamış vaziyette. Çandar-Barlas ikilisi her devrin adamı değilmiş de, rüzgâra göre dönen, iktidarlarla ilk kez dans ediyorlarmış gibi şeşi beş herkes(!)

Şaşı bak şaşır!

Şaşkınlık yaratan son gelişmelerden biri de İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin uygulamasıyla kamuoyuna yansıdı.

BŞ Belediyesi, Kamu İhale Kurumu'nun internet sitesinden "Sanatçı ve teknik eleman personel hizmeti alınacaktır" diye ihale duyurusu yapmış. İhaleyle tiyatro sanatçısı almayı planlayan BŞ Belediyesi'nin bu uygulamasına Can Dündar da çok şaşırmış.

Son derece hiciv dolu yazısında "Kaç tane sanatçımız var?" diye soruyor üstat, aklıma işsiz meslektaşlarımız geliyor, derken olmayan bir takım hakları…

Şaşı bakıp şaşırma sırası bende gene…

Nasıl oluyor da gazeteciler, her dalda ahkâm keserken söz konusu kendi hakları olunca, maymuna dönüyorlar…

Başbakan bile dalga geçiyor medya ile bu kez kimse şaşırmıyor!

Hayret yani, şaşı bak şaşırma!

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=9856

BAŞIMIZDAKİ BİTLER, PAÇAMIZDAKİ İTLER!

Fazıl Say'ın Alman medyasından saldığı bombalar peş peşe patlarken, Silahlı Kuvvetler sahici bombalarla Kuzey Irak'taki kampları yerle bir etti bile. Can Dündar'ın programında ilk Kültür Bakanı Talat Halman ile son bakan Ertuğrul Günay, yazar Adalet Ağaoğlu bir bölümde, baba Ahmet Say ise ayrı bir koltukta oğlunu haklı çıkarmak veya savunmak için ekran karşısına kurulmuştu.

Daha sonra tartışmaya İskender Pala da eklendi.

Kuzey Irak'a karadan askerlerimiz girerken Can Dündar "Neden?" diye soruyordu, "Fazıl Say neden böyle bir tepki gösterdi?"

Son Kültür bakanı Günay'ın ortamı yumuşatmak için çabaladığı görüldü. Say'ı aradığını ve daha sonra da konuştuğunu vurguladı. Talat Halman kendi bakanlık dönemini anlatırken Fazıl'ı çocukluk yıllarından tanıdığını anımsattı.

Baba Say ise oğlunu savunmanın gururu ile konuyu irdeledi. Sıra Adalet Ağaoğlu'na geldiğinde usta yazar, Fazıl Say'ın açıklamalarından bir bölüm okudu ve tam da taşı gediğine koyup gecenin en önemli sorusunu yöneltecekken, telefona esas oğlan bağlandı(!)

Adalet Ağaoğlu Dündar'ın uyarısıyla beklemeye koyuldu. Fazıl gerçekleri bir kez de kendi ağzından anlatırken anlaşıldı ki, bir takım çeviri hataları olayın yanlış algılanmasına vesile olmuş.

İyi de hangi açıklama yanlış çevrilmişti, anlaşılamadı. Say, AB tarafından 2008 Avrupa kültürler arası diyalog yılı ilan edildiğini ve seçilen 7 büyükelçi arasında kendisinin de bulunduğunu açıkladı.

Gurur verici bir olay.

İşte bu noktada, "Kültürler arası diyalog büyük elçisi seçilen bir sanatçının ağzından çıkanı kulağının duyması gerekmiyor mu?" sorusu akıllarda asılı kaldı! Ertuğrul Günay'ın da vurguladığı gibi elbette sanatçı muhalif olmalı, eleştirmeli de…

Ama işine geldiği gibi değil, objektif olarak. Amcası bildiği Metin Altıok oratoryosu sansür edildiği veya Cumhurbaşkanı davet etmediği zaman isyan etmemeliydi. Keza, uzanamadığı ciğere 'mundar' diyen kedi misali, köşke katılan birçok değerli sanatçıyı top yekûn "ıvır-zıvır" sepetine doldurma gafleti Fazıl Say'ın hanesindeki eksilerden sadece biriydi!

Eminim Adalet Ağaoğlu da, sözü telefonla kesilmeseydi buna benzer şeyler diyecekti ki, ardından da Erkan Mumcu telefona bağlandı. Ağaoğlu daha sonra konuyu toparlayıp, sadece 'Biz yüzde 30, onlar yüzde 70, bizi dışlıyorlar' konusunun altını çizerek rahatsızlığını dile getirdi.

***

Bu ülke deve misali değil mi, neremiz doğru ki müzik alanında işler yolunda gitsin! Maksat, yiğidi öldürürken hakkını yememek!

Ve ne yazık ki Fazıl Say kardeşimiz sadece canı yanınca ciyaklayan çocuk konumuna düştü. Lakin bu ülkenin tartışma raflarında bekletilen çok daha önemli sorunlar var…

-İşsizlik gibi mesela…

-Henüz netleşemeyen düşünce özgürlüğü de işin cabası…

-Sağlık sorunları çözüldü mü dersiniz?

-Eğitim sorunu sere serpe önümüzde duruyor, tek sorun müzik dersleri olsa ne âlâ!

-Çalışanların bir takım hakları ne âlemde?

-Bir de medya çalışanların durumu var ki…

Geçen haftalarda Başbakan Erdoğan'ın medya çalışanlarının haklarıyla ilgili açıklamalarına kaç baba kalemşör, televizyoncu ya da köşe sahibi karşılık verdi. Medya mensuplarının gasp edilen hakları kaçını ilgilendiriyor acaba?

Show TV'ye 70 bin dolar aylık maaşla transfer yaptığı konuşulan Ali Kırca siyaset meydanında hiç tartıştı mı, yanında çalıştırdığı elemanlarının durumunu. Ya Can Dündar "Neden?" diye sorup grev hakkı bulunmayan meslektaşlarına destek vermeyi düşündü mü, programında tartıştı mı?

Hadi Fazıl Say'ı bu konu bağlamaz, Mehmet Ali Birand, Soner Yalçın-Cüneyt Özdemir, Fehmi Koru, Taha Akyol, Mehmet Barlas, Ahmet Hakan, Ruhat Mengi, Nazlı Ilıcak ya da Uğur Dündar sordu mu hiç, duydunuz, gördünüz veya okudunuz mu, konu ettiler mi işsiz meslektaşlarının ne halde olduğunu, sorgulayıp, "Grev bizim hakkımız söke söke alırız!" demeyi, diyebilmeyi akıllarından geçirdiler mi?

Evet, mum dibine ışık vermezmiş!

Türk Silahlı Kuvvetleri Kuzey Irak'tayken, söküğünü dikemeyen terzi misali, bir yanda kendi hakkını arayamayan bir medya, öte yandan Fazıl Say'ın kuyuya attığı taşı konuşuyor, tartışıyoruz!

Gündem bombardımanı bombaları patlıyor, anlık değişiyor gündem, dün Başbakanın medya hakları, 5 yıl erken emeklilik hakkının iptali konusunda yaptığı açıklamalar güme gitti, dün Fazıl Say, bugün Kuzey Irak konuşuluyor.

Yarın?

Yarın, Allah kerim, gündemi sarsacak, titretecek bombalar cepte bekliyor ne de olsa, hazır 70 bin dolara transfer patlatan alan Kırca gibi ankırmenlerimiz, 125 bin YTL maaş alan Ulusal Takım teknik patronlarımız da mevcutken…

Bu ülkenin başı bitten, paçası itten kurtulmaz!

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=9835

KİM TUTAR SENİ FAZIL (!)

"Orta çağ karanlığına teslim olmayacağız" demiş ünlü ve pek de besteci ve ayriyeten piyanist Fazıl Say! Teslim olmayacak, peki ne yapacak Say kardeşimiz?Ülkeden kaçacak, gidip başka diyarlarda piyanosunu tıngırdatacak! O gidince düzelecek her şey ya!

"Eyvahhhh!" diye paçaları tutuşacak birilerinin "Fazıl giderse biter bu ülke… Cahil kalacak. Ne etçez gari(!) Tühhh!"

Hey gidinin Fazıl Say'ı hey!

Sen ne diyon, ne ediyon kardeş?

Bu ülke kimleri hacamat etmedi mapus damlarında, kimler uçup gitmedi başka diyarlara; sen kim olun kı?

Gitsen n'oluuur, gitmesen n'olur?

Batar mı bu ülke?

Hıı, batsaydı, bunca hortumlamalar, bunca soygun ve talandan sonra batmaz mıydı? Sahi memleket hortumlanırken, soyulup soğana çevrilirken, halkın %90'ı krizlerle inim inim inlerken Türkiye'de miydi Fazıl?

Buradayken ya da her neredeyken; piyanosundan hiç acı nağmeler, dilinden serzenişler duyulmuş muydu?

Birden patladı Say nedense… (Biri fitilini mi ateşledi nedir(!) Öyle bir patlama ki, gören de bir şey var sanacak(!)

Aklı sıra kaçacak, kaçıp kendi paçasını kurtaracak. Tabi, vardır böyle bir hakkı, gider de gelir de...

Kim tutar ki Fazıl'ı?

Gider, kendini kurtarır da, ya kalanlar ne olur?

Kaçıp gitmek kolaydır da, zor olan mücadele etmektir. Ya piyanonun veya klavyenin tuşlarına basarak, belki de deklanşöre dokunarak, vizörden bakıp film yaparak verilir asıl mücadele. Orta "Çağ karanlığına karşı ışık yakmak gerek değerli Fazıl kardeş!"

Kolayı değil de zor olanı yapmak zor!

"Sabah 5'te kalkıyor. Bazen bir havaalanının tuvaletinde traş oluyor, yüzünü kolonyalı mendille siliyor, uçakta kahvaltı yapıyor" diye anlatmış Can Dündar bir yazısında.

Kimi de Türkiye'nin çağdaş yüzü olarak gösteriyor onu. Çağdaşlık ne demekse… Tek dişi kalmış canavara bakıp bakıp gülsek mi ağlasak mı?

Ne yapsak acep, ne etsek!

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=9816

ARTIK KİTAPSIZ DEĞİLİM(!)

2 Eylül 2003'te, Avrupa Basketbol Şampiyonası'nı izlemek üzere Basketbol Milli Takımı'nı taşıyan uçakla İsveç'e giderken, aynı uçakla Türkiye'ye dönmeyeceğimi biliyordum…

Milli, takım hüsran zincirinin ilk halkasını boynuna dolayıp geri dönerken ben 20 ay kaldım!

10 ay (bir haftası mülteci kampı olmak üzere) bizzat mültecilerin arasında, bir mülteci gibi yaşadım.

Oradaki yabancıları, Vikinglerin torunları İsveçlileri, ötekilere bakışını; özetle, bize medeniyet diye yutturulan düzenlerini, Avrupa'nın gerçek yüzünü gözlemle fırsatım oldu!

Her insan yaşadığı çağın tanıdığıdır, biz eli kalem tutan, kameraya hükmedebilen insanların tanıklığının çok daha önemli olduğunu düşünüyorum.

Beni bu projeyi gerçekleştirmeye iten en önemli etken işte bu dürtü oldu. Tanık olduklarımı kayıt adlına almak ve geleceğe birer kanıt olarak bırakmak…

İlk olarak belgesel niteliğine yakın deneysel bir çalışmayla gözlemlerimi film yapmak için kolları sıvadım, Gölge Adamlar ortaya çıktı. Zor koşullarda hazırlanan amatör bir çalışmaydı. Süresi 60 dakika ve arada bir İzTV'de gösteriliyor…

Benzeri olmadığını düşündüğüm bir projeydi bu, iki aşamalı…

İlk defa bir gazeteci, mültecilerin arasına girip onlarla birlikte, bir mülteci gibi yaşıyacak ve ardından da bir belgesel ve bir kitap yazacaktı;, daha önce deneyen var mıydı; bilinmez…

Aşamanın diğer bölümüyse yaşadıklarımı, gözlemlerimi kitapta toplamaktı.

Belgesele sığdıramadıklarımı, klavye tuşlarının aracılığıyla yazıya dökmeye çalıştım.

Belgeseli tamamladıktan hemen sonra, 15 Nisan 2005'de yurda dönüş yaptım, ancak kitabı 19 Mart 2006'da başlayabildim.

İşsiz bir medya mensubu olduğum için geçim derdi burada da peşimi bırakmamıştı doğal olarak. Tüm zorluklara karşın 4 Temmuz 2006'da kitaba son noktayı koyarken asıl zorlu süreci yayıncı bulmakta yaşayacağımı henüz bilmiyordum…

Kaç yayıncıya telefon ettim, kaç yayıncıya mail attım, kaçı yanıt verme zahmetinde bile bulunmadı, sayamadım…

Araya birilerini, bir tanıdık, bir dost koymadan olmayacaktı bu iş(!)

Değerli gazeteci ağabeyim Nazım Alpman aracılığı ile Ozan Yayıncılık'a ulaştım, bağlantıya geçtikten sonra Kitabın basım süreci de başlamış oldu.

Ozan Yayıncılık'tan Mustafa Demir ile ilk görüşmemizde Gölge Adamlar belgeselinin DVD'sini de kitabın arasına eklemeyi düşünüyorduk, lakin o gerçekleşmedi.

Çalışmam dün itibariyle kitapçılarda ve internet ortamında piyasaya çıktı.

'Artık kitapsız değilim!' derken bunu kastettim…

Benim bir kitabım var dostlar!

Adı da, "Avrupa'da Mülteci Olmak / Karanlıktaki Gölge"

Hep onlar gelip güneydoğumuzu, Karadeniz, Akdeniz ve İstanbul'un dehlizlerini gezip gözlemlerini işlerine geldiği gibi yazacak değiller ya(!) Bu kez de ben onların arasına girdim. Ve üstelik hepsi mülteci sanıyordu, oysa ben hala gazeteci ve üstelik yönetmendim de…

Ve ayrıca işime geldiği gibi değil, ne gördüysem, ne anladıysam, gerçekleri kurgulamaya çalıştım.

"Ve eğer mülteciyse söz konusu olan, insan bile değil, salt bir gölge, ışık varsa onlar da var, eğer karanlıksa ortam, ışığın yanmasını veya güneşin doğmasını beklemek zorunda, ışık yoksa gölge de yok; karanlıkta kalan gölge, gölge olmaktan çıkıyor çünkü. Mülteciler de var olduğunu kanıtlamaya çalışan karanlıktaki gölgeler gibi!"

Bu kitabı almak için bir neden arayanlara, şu yanıtı verebilirim sadece: "Bu kitapta gerçekler var… Avrupa, Avrupalı, gurbetçilerimiz sahip olduğumuz ama değerini bilemediğimiz güzelliklerimizin, değerlerimizin yeniden anımsaması var!

Ben yazdım diye değil vallahi(!) meraklısına, okumak isteyene, öneriyorum…

El cağızlarımla kaleme aldım(!)

Afiyetle okuyun…

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=9636

Kariyerini sıfırlayan adam!

Bir film adı gibi değil mi? Ya da kitap bile olur aslında…
Nasıl olsa elde ettiği başarılarının ardından adına kitap yazılmış kaç futbol insanımız var ki…
Söz konusu olan Fatih Terim elbet…
Adanalıydı, hırçın, yenilikçi, inatçı, küfürbaz, sert ve başarı için her şeyi yapmaya hazırdı… Devrimciydi de… Bir takım özelliklerinden ötürü futbolun Atatürk’ü olduğunu iddia edenler bile çıkmıştı…
Başarı için her şeyi yapmaya hazırken çok şey yaptı; önce Milli Takım‘da, sonra da Galatasaray’da, inanılmazları başardı…
Sonra…
Sonra Avrupalara gitti, doymadan geri gelse de, farklı açılardan doymuş izlenimi verdi. “Terim değişti!” diyenlere, “değişmedim geliştim!” anlamına gelen tepkiler koydu. (Yoksa bunu diyen RT Erdoğan mıydı(!)
Zirvede bıraktığı Galatasaray’a tekrar geldiğinde, giderken bıraktığı sistem üzerine bir şeyler katan Lucesku’nun yaptıklarını yıkıp sıfırdan yeni bir sistem kurmaya çalıştı. Bunun için önce Galatasaray’ı borç batağına, ardından da başkanını hasta yatağına mahkûm etti. Sarı kırmızılı takımı aldığı yere, dibe bırakıp gitti…
Avrupa takımlarının kendisini transfer etmek için sıraya girdiği yazıldı… Milli Takım dâhil Türkiye’de hiçbir takımı asla çalıştırmayacağını canlı yayınlarda, özel söyleşilerde defalarca deklare etti…
O sırada görevde olan Milli Takımlar Teknik patronu Ersun Yanal ise iyi futbol oynattığı, yeni bir sistem oturtmak için didindiği dönemde Star TV Spor Müdürü Serhat Ulueren’in bayraktarlığını yaptığı bir karalama kampanyasının ortasında buluverdi kendisini… Ulueren öyle acımasızıca saldırıyordu ki Yanal’a, Terim bir kez olsun genç meslektaşını destekleyen konuşma yapma gereği hissetmemesi kimsenin dikkatini çekmedi.
Star TV Spor Müdürü, eski televoleci Serhat Ulueren’in yaptıklarının Terim’e Milli Takım kapılarını tekrardan açarken Türk futbolu yaşananlardan ötürü Almanya’da yapılan Dünya Kupası’na katılma şansını kaybedecekti...
Türkiye’de çalışmayacağını ısrarla belirten Fatih Terim “İstemem yan cebime koy!” dercesine, kamuoyunun baskısını öne sürerek istifaya zorlanan Ersun Yanal’ın yarım bırakmak zorunda kaldığı göreve (milli gurur bu olsa gerek) 125 bin YTL aylıkla soyunmaktan geri kalmadı.
‘Helal hoş olsun! Türk futbol tarihinin en başarılı teknik adamına bu para az bile’ olabilir kimine göre!
Bundan sonrası herkesin bildiği olaylar. İsviçre maçındaki rezillikler, Macaristan maçından sonra yaşananlar, Bosna, Malta, Moldova ve son Yunanistan maçında ortaya konan performans Terim’in Galatasaray’dan sonra Milli Takım’ı da, ilk göreve geldiği dönemdeki seviyeye, zirveden sıradanlığa getirdiğini dünya âleme kanıtladı!
Şu atasözünü çok severim: Zirveye çıkan merdivenleri tırmanırken o sırada inmekte olanlara iyi bak ve selam vermeyi ihmal etme… Çünkü inerken o verdiğin selamlara çok ihtiyacın olacak”
Fatih Terim Türk futbolunda zirveyi de gördü, dibi de…
Deneyimli hoca hayatında ilk defa istifaya davet edildiğini söylerken şaşkın; "Bu sesleri yoğun bir şekilde duymadım. Bazıları alışkın olabilir ama ben değilim” diye konuşmuş Yunanistan maçının ardından ardından.
Haklı tabi… Çünkü kimse ona Serhat Ulueren’in Yanal’a yaptığı gibi yapmadı.
Tek bir kişi eleştirmişti kendisini: Hıncal Uluç
Uluç eleştirirken, o takımını ve kendisini motive etmek içim bunu çok iyi kullandı. Hıncal Uluç bir daha asla Terim’i o zaman eleştirdiği biçemde eleştirmedi. (Kim bilir belki de Fatih hocaya aynı fırsatı bir daha vermek istemedi(!)
Terim öyle bir noktaya oturtuldu ki “eleştirilemez, suçlanamaz, hakkında iddialar yapılamaz, maazallah günaha girilir, o bir imparator, yoksa futbol evliyası mı ne!” haline geldi. Ardından da en ufak eleştiride Adanalı kişiliği ile karşılık vermekten geri kalmadı. Muhabirleri fırçaladı, gazete ve gazetecilere gözdağı verdi…
Son dönemlerde kızı ve Emre hakkındaki iddialarınbile kendisini yıpratmak için kasıtlı şekilde çıkarıldığı izlenimi oluşturulmaya çalışıldı (Oysa Terim’in kızı ile Emre’nin olası bir izdivacından daha doğal ne olabilir ki)
Sanki bu suçmuş gibi yalanlandı hem Emre, hem de Terim tarafından.
(Kanal 1’i izleyemediğim için) o kanalda çalışan bir arkadaşıma sordum geçenlerde… Müdür Ulueren, transfer olduğu yeni platformunda Ersun Yenal’a saldırdığı gibi, Terim’in başarısızlıkları karşısında acımasız ve insafsız eleştiriler yapabiliyor muydu?
Ulueren Terim’i de eleştiriyormuş, lakin Ersun hocaya yaptıklarının yanında sinek vızıltısı kalıyormuş canlı yayınlarda söyledikleri...
Gönül isterdi ki Terim, Denizli, Yanal, Vural, Karaman, Çalımbay ve tüm öteki değerler bir araya gelip ortak bir platformu oluştursun ve futbolumuzun kalkınması, gelişmesi için projeler geliştirsin. Kimseyi kıskanmadan, çekiştirip kuyusunu kazmadan...
Artık olan oldu yaşanan yaşandı… Tüm olanlardan sonra en büyük zararı Türk futbolunun gördüğü aşikâr değil mi?
Kaçan bir Dünya Kupası ve yitirilmekte olan bir Avrupa Şampiyonası finalleri…
Evet bir ihtimal daha var…
Bu futbolcular Norveç’i deplasmanda yenebilecek birikim ve yetenekte…
Ama inandırıcılığını yitirmiş kariyerini sıfırlamış bir teknik adamla böyle bir mucize gerçekleşir mi, asıl mesele bu!
Fatih Terim’in bugüne kadar yaptıklarına bakılırsa böyle bir mucizenin olma ihtimalinin hiçbir zaman yok olmadığını da söylemekte yarar var!
Ne de olsa çıkmayan candan umut kesilmez, dibe vurmuş kariyeri zirveye taşımak için tek atımlık barutu hedefe vurmak Terim için zor olsa da olanaksız değil!
Yeter ki başkalarına değil de kendisine bakmayı öğrensin ve kibrini arka cebine sokup her yaşta, her durumda ders alınabileceğini anlasın!
Geç de olsa belki Norveç maçı öncesi bu işe yarayabilir!

TERİM'İN ÜSTÜNDE 'AH' MI VAR?

"Avrupa Şampiyonası finallerine gitmemek için çok uğraşıyoruz" diye yazdı Rıdvan Dilmen! Mehmet Demirkol ise resmen dalgasını geçmiş Terim'le; Milli Takım'ın kazanabilmesi için "İlla (hakem) Dougal, illa (kaleci) Nikopolidis, illa (kaleci) Mhyre mi lazım?" diye yorum yaptı hem köşesinde hem de TRT1'deki programında. Hey gidinin Fatih Sultan Terim'i hey!
Milli Takımlardaki ilk mesaisini anımsıyorum da… Ve ardından da Galatasaray'da yaşattığı heyecan, başarılar!
Efsane olacaktı ki…
(Hep söylerim bir şeyi tadında ve en lezzetli yerinde bırakmak lazım… İster yemek olsun, ister kariyer…)
Milan'dan kovulması, ardından zirvede bıraktığı Galatasaray'daki kariyerini sıfırlaması…
Eski televoleci, yeni spor koordinatörü Serhat Ulueren'in müthiş kampanyası ve oluşturduğu kamuoyu sonucu Ersun Yanal'ın kovulmasına seyirci kalıp (acaba katkı sağladı mı diye aklımdan da geçmiyor da değil hani) "İstemem yan cebime koy" misali Milli Takım'a tekrar (tek seçici mi desem, patron mu, yoksa diktatör mü?) gelmesi sonucu yaşananlar herkesi hayretler içinde bırakmaya yetiyor!
İsviçre maçında olanlar oldu da, ardından yaşananlar Terim'in genel kariyerini de sıfırlayacak gibi görünüyor…
Bosna, Malta ve son Moldova maçlarındaki tercihleri bunu gösteriyor. (Özel maçları saymıyorum bile)
Çarşamba gecesi belki Yunanistan'ı bir kez daha yeneceğiz. Belki Milli takım Avrupa Şampiyonası Finalleri'ne katılacak. Lakin bundan sonra ne olursa olsun Terim'e duyulan güven asla eskisi gibi olmayacak.
Terim eski Terim değil, belli ki üstünde birilerinin 'ahı' var(!)
Ben diyeyim Ersun Yanal, siz deyin Şenol Güneş'in ahı… Kim bilir belki de bugüne kadar harcadığı, ekmeğiyle oynadığı futbolcular… Ya da hak etmediği yönünde ortak kanı olan 125 bin liralık aylık maaşı da olabilir.
Halkımızın çoğunluğunun asgari ücretle geçinmek zorunda kaldığını göz önünde bulundurursak, her yenilgi sonrası, ya da kaybedilen puanların ardından gariban halkımızın "haram zıkkım olsun o paralar!" demeye hakkı var mı diye soracak olursanız,"yorum yok" derim!
Oysa Fatih Terim yaptıklarıyla futbolumuzda etki yaratmaya devam ediyor!
Eskiden olumlu etki ederdi, şimdi olumsuz!
Birileri Terim'e o takımın sadece teknik direktörü olduğunu anımsatmalı. Kazandığında alkışlamak kadar, başarısızlıkta eleştirmenin de olağan bir sonuç olduğu yeni baştan öğretilmeli...
Çünkü Fatih hoca kendisini eleştirenlere düşman muamelesi yapmaya devam ediyor!
Malta maçından sonra olanlar bunun en önemli kanıtı ve hakem katkısıyla kazanılmış Macaristan maçından sonra olanlar da!
Şimdi Terim Yunanistan maçından çok, o maçın ardına bileniyor olmalı. "Ben ders almam, veririm!" sözündeki gurur ve böbür bunun böyle olacağını kanıtlıyor!
Peki, Yunanistan maçı kazanılamazsa ne olacak?
Kazanılmazsa Fatih Sultan Terim devri bir daha açılmamak üzere kapanacak!
İnşallah olmaz, inşallah kazanılır o maç!
İnşallah Terim insanüstü olmadığının farkına varır ve ders almanın da erdem olduğunu tekrar anımsar!
Çünkü Türk futbolu ne kendisinden ibaret, ne de kadroya çağırdığı futbolculardan!
http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=9395

Sinir dışı operasyon!

Televizyon spor programları yayındaydı acı haber ilk geldiğinde. Onlar taziyelerini belirtti de eğlence programlarının “çalsın sazlar oynasın kızlar” havasından sıyrılamaması eleştiriliyor!

Muhalefet hükümete yükleniyor! “terörün önü kesilmedi!” diye. (Sanki önceki hükümetler terörü durdurmuştu da bunlar yeniden hortlatmış gibi(!)

MHP Genel başbuğusu henüz kan kurumamışken çıkıp açıklama yapıyor ve “Gerek duyulması halinde, yapılacak sıcak takibin sınır ötesini de kapsayacak şekilde ve izin almaksızın icra edilmesi artık meşru hale gelmiş bulunmaktadır” diyebiliyor!

Sanki önceden yapılmış sınır dışı operasyonlardan sonuç alınmış da “hadi bir daha yapalım da şu illetten kurtulalım artık!” derken birileri bıyıklarını burmaya devam ediyor!

http://www.cyberprotest.org/ adlı internet sitesi Leyla Zana ile Aysel Tuğluk’un resmi(!) web sitelerini ele geçirerek karşı saldırıya geçtiklerini dünya eleme duyuruyor...

Başbakan Erdoğan "Önümüzdeki ay, Amerika'da Sayın Başkan'la bu konuları konuşacağız" gibi, iplerin elinde olmadığını, (itiraf eden) bir açıklama yapma gereği duyuyor.

Sanki bıyığını buran, burduğu bıyığının altından kıs kıs gülen Sam Amca değilmiş gibi...

Çok yerinde bir saptama. Son saldırının faşizan duyguların, şovenist ruhların kışkırmasına öyle olanak tanıyor ki…

Devlet Bahçeli beylik açıklamasını o nedenle yapıyor, daha birkaç yıl önce Irak için teskereye karşı bayrak açan Deniz Baykal bile neredeyse sınır dışı operasyona sıcak bakacak hale gelmiş.

Herkes kışkırmış…

Can Dündar köşesinde konuyu irdelerken yaşadığı acıyı “Pazar akşamı Şırnak'ta çatışma haberini alınca geçirdiğimiz dakikalar bile, bu kanlı tezgâhta yakınlarını yitirenlerin neler hissettiklerini çok daha iyi anlamamıza yetti. Önce yoğun bir kaygı... Giderek tarifsiz bir keder...
Ardından çaresiz bir öfke...” şeklinde değerlendiriyor.

Milliyet.com.tr, Namık Durukan imzalı “PKK sınır ötesi için kışkırtıyor” başlıklı bir değerlendirme yayınlıyor.

Durukan, “Türkiye'nin terörün en yakıcı sonuçlarının yaşandığı 1990'lı yıllara döndüğü izlenimi veriyor” diye başlamış yazmaya.

(1986-87’de askerliğini jandarma komando olarak yapmış biri olarak 90 öncelerini de iyi biliyorum. İlk ölüm haberleri gelmeye başladığında, masum bebeler, nineler mezralarda katledildiğinde dönemin başbakanının “birkaç çapulcu” diye nitelediği teröristlerin 24 yılda 36 bin küsur cana bedel olduğunu tekrar anımsatmaya gerek var mı bilmem!)

Bugüne kadar kaç operasyon yapıldı sınır dışına sayanınız var mı?

Peki ne oldu?

Hani her operasyondan sonra “kökü kurutulmuştu!”

Geçen senelerde üst düzey askeri bir yetkilinin açıklamalarını anımsıyorum: “Edinilen istihbarat bilgilerine göre çok sayıda terörist sınırı geçmiş ve eylem hazırlığı içinde!”

Nasıl yani?

Ya da soruyu şu şekilde sormak daha doğru olur?

-Yahu o teröristler nasıl olur da bizim sınırı geçer? Hadi 10-15 yıl önce geçebiliyordu da, bugün bu teknolojik zenginlik ve teçhizata rağmen neden önlem alınmaz? Hadi sınırı geçti diyelim… Nasıl olur da benim sınırlarımın içinde böyle bir saldırı yapılır ve ulusal güvenlikten sorumlu olanlar buna çözüm bulamaz?

Nasıl olur? Nasıl sinek uçar, kuş konar ve masum fidanlar yıkılır, yuvalar yakılır, ana yürekleri dağılır!

NASIL?

Can Dündar, “Ben de sorunun sınır ötesinde değil, içeride olduğuna inanıyorum; ama bunu söylemek, günbegün yaşanan acılara çare olmuyor” diye yazmış. Sonuna kadar katılıyorum. Ortada kendi sınırlarını koruyamayan bir sistem mevcut!

Ve sınır dışı operasyon yapılmaya zorlanıyor Türkiye...

Sınır dışı mı sinir dışı mı belli değil!

Belli olan tek gerçek var, o da sınır dışından önce sınır içinin güven altına alınması!

Yoksa değil 25 de, 50 de, 100 yıl da de geçse bu kanın duracağı yok!

Sanki durmasını isteyen de yok gibi geliyor...

Başbakan Sam Amca’dan medet umuyor.

Üstat Melih Aşık’ın dediği gibi, “Bush’un umurundaydı sanki!”

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=9361

Şaşı Bak Şaşır!

Medyada Türüt tartışılıyor… Yaptığı şarkı ve birkaç densizin üzerine ektiği klibe en baba kalemler ahkâm kesmekten geri durmuyor! Bir şaşkınlık ki sormayın gitsin… Resmen, "Şaşı bak şaşır!" vaziyeti…
Oysa;
Neler oluyor bu memlekette de kimse "Türüt"ün hacetine kadar şaşırmıyor?
Antalya'da 12 yaşındaki kıza 60 kişi tecavüz etmiş!
Şaşı bak şaşır!
Tecavüze karışanlar arasında kimler yok ki!
12 yaşındaki kızla uçkur çözen kokoreççi, bisiklet tamircisi, fırıncı, kaportacı olarak çalışan yurdum insanı saptanmış.
Ama Türüt kadar ilgi görmüyor mevzu!
Şaşı bak şaşır!
Ankara'da yerli Hanibal öldürdüğü arkadaş ve hasımlarını nasıl da yediği yansıyor medyaya!
Türüt gene daha popüler!
Şaşı bak şaşır!
Bursa'da genç bir kadın 3 aylık bebeğinin gözü önünde delik deşik edilmiş. Katili komşusu çıkıyor! Birkaç ay önce yine Bursa'da komşusu tarafından katledilen kadın ve çocukları yansımıştı gazete, TV ve sanal ortamlara!
Bursa'dan yola çıkan iki cani, yol boyunca (Adana'ya kadar) kaç kişiyi pompalı tüfekle öldürmüştü geçen bayram öncesi anımsayanınız var mı?
Lakin Türüt kadar tartışılmamıştı!
Şaşı bak şaşır!
Beşiktaşlı taraftarlar birbirini deldi, kurşunladı bu ülkede...
Şaşı bakıp şaşırmamak elde değil!
Emre Belezoğlu kol boyunu cümle âleme gösterirken bile "Türüt"ün gölgesinde kalacağını düşünmemiştir(!)
Şaşı bakıp şaşırsak mı acep!
En son cinnet haberi İstanbul Kartal'dan geldi! "Askerden yeni dönen 23 yaşındaki M. Ünver, 15 yaşındaki kız kardeşini yaraladıktan sonra annesi Y. Ünver'i sokak ortasında bıçaklayarak öldürdü"
Gel de şaşı bakıp şaşırma!
Medya söz birliği etmiş gibi "Türüt" densizliğini tartışıyor... Sanki memlekette bir tane Ogün, bir tane Fatih ve Yasin varmış gibi…
Onlara kurban olacak Hrantlar da korumasız olmaya devam edecek görünüyor.
Bu cinayetlere "Şaşı bak şaşır!" olmak için ille de siyasi bir etiketi mi gerek?
Yiten can, can değil mi?
Katilin eylemi?
Hayret yani;
Şaşı bak şaşır!
Ek। Son gelen bilgiye göre Hrantçılar, Türürt'e karşılık vermek amacıyla atağa kalkıp "karşı klip" yayınlamış! Hade bagalım gel de Şaşı bak şaşırma!

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=9233

Kimi eşek keser, kimi de…

Uganda doğumlu İngiliz asıllı Simon Kuper ne de güzel yazmış; "Futbol asla sadece futbol değildir" Sanki Türkiye'de yaşananları vurgulamak istemiş üstat!

Bizde de futbol dışında her şey tartışılıp konuşuluyor. Şike, şiddet, hakem kararları, federasyon, kan, ölüm, eşek...

Geçen pazar günü Hürriyet Gazetesi Pazar ekinde "Âlemde isimleri, karakolda resimleri var: Texas" başlıklı Bursaspor taraftar liderleriyle yapılmış bir röportaj yayınlandı.

Bir Bursasporlu ve Bursaspor taraftarını konu eden bir film yapmanın hazırlıklarında olan bir sinema yönetmeni olarak konu beni yakından ilgilendiriyor.

Muhabir 'Şermin TERZİ'nin o röportajı yaptığı gün ben de oradaydım. (Bursaspor Taraftarlar Derneği ile başkanı olduğum İnSanat Sinema Derneği aynı binada) coşkulu tezahüratları duyup oraya gittiğimde söyleşi bitmiş fotoğraflar çekiliyordu.

Üzerine yeşil beyazlı Teksas taraftar tişörtü giymiş bir kadın gazetecinin, kışkırtıcı sorularıyla patlamaya hazır bir fitilin ateşlendiği her haliyle belliydi.

Gazı alan yeşil beyazlı taraftarlar, geçmişte kalmış birçok olayı bir bir anlatmış, efsane haline gelmiş, yıllar önce Aydın'da yaşanan eşek kesme olayı bile inanılmaz şekilde abartılmış.

Bursaspor taraftarının yaşadıklarını, benim yazdığım, arkadaşım Zafer Yılmaz'ın da senaryolaştırdığı bir uzun metraj film haline getirmeye çalışıyoruz. Geçmişte yaşananlar da var filmde elbet! (Eşek kesme olayına tanıklık eden en az on kişiden dinledim hepsi de farklı farklı anlattı) Lakin son 5 yıldır çağdaşlaşma yolunda ciddi mesafeler kat eden, kendini yenileyen, etkili tribün desteğinin nasıl olacağını taraflı tarafsız herkese gösteren Bursaspor taraftarı o röportajla birlikte çirkin maskenin içine sokulmaya çalışıldı bir kez daha.

Televizyon programlarında, başta Hıncal Uluç olmak üzere, Ahmet Çakar ve öteki futbol yorumcuları bunu fırsat bilip Bursa taraftarına yüklendi, de yüklendi...

Bursaspor taraftarının günahı çok, evet… Geçmişte yaptıkları yanlışların cezasını fazlasıyla çektiler, hâlâ da çekmekteler.

Bursa'da uzun yıllar spor gazeteciliği ve yazarlık yaptım, uzun yıllar Bursaspor'u ve taraftarını gözlemledim. Yaşanan olaylar bugüne kadar, İstanbul, İzmir, Diyarbakır, Antalya ya da Trabzon'dan farklı değil(di)...

Trabzonlu bir arkadaşım anlatmıştı başından geçen bir tribün olayını. Kendilerine müdahale etmeye çalışan bir polisi Avni Aker tribünlerinden aşağı yuvarladıklarını gururla itiraf ederken, "O nedenle polis bize müdahale edemez, korkar" diyor, sanki sıradan bir olayı aktarıyordu…

İstanbul'da izlediğim her maçta yaşanan taşlama, talan ve saldırma olayları bu ülkenin hangi stadında olmuyor ki! (keşke olmasa)

Mesela Bursa'da adam öldürülmüyor bıçaklanarak... Hele tabancayla maç yüzünden insan hayatına kastedildiği duyulmuş ve görülmüş değil…

Allah aşkına Beşiktaş tribününde yaşanan bu kaçıncı olay sayanınız var mı? Ya Fenerbahçe'de (onca başarıya rağmen) her maçta kendi aralarında neden bıçakla saldırır birbirine sarı lacivertliler?

Lakin bu Bursa başarıya hasret ve buna rağmen her maçta tribünler doluyor...

Bursaspor taraftarı, ağır tahrik altında bir zamanlar eşek kesmiştir mutlaka…

Eminim ki Beşiktaş taraftarı da ağır tahrik altında(!) kendi arkadaşlarını tribünde kesip, kurşunluyordur!

Acı olan nokta, İstanbul'da İstanbul medyası gözü önünde yaşanan bu cinayetlere üç maymun misali "seyirci" kalırken, söz konusu Bursa ve Bursaspor ya da Anadolu'nun her hangi bir takımı olduğunda gözlerini "fol taşı" gibi açıp yaygarayı patlatabiliyor!

Keşke eşeklere de, insanlara da kimse dokunmasa... Belki İstanbul medyası "at gözlüklerini" bir kenara attığında bazı şeyler düzelecek ama biz görür müyüz bilemem!

NOT: Bursa İl Spor Güvenlik Kurulu ve Emniyet Müdürlüğü, tribün liderlerinin Hürriyet Gazetesi'ne yaptığı açıklamalarda "taraftarı tahrik edici ve taraftarlar arası husumete ve suça teşvik" olduğu gerekçesiyle, 39 bin 486 YTL idari para cezası ve 6 ay Bursaspor müsabakalarından men cezasına çarptırarak, tarihi bir karar imza attığını anımsatmakta yarar var!

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=9163

Organize işler bunlar!

Hulki Cevizoğlu’nun seçimlerin hemen ardından yapacağı ilk programı merakla bekliyor,
hafta içerisinde, Livaneli’nin “şok” iddialarla dolu yazısının tartışılacağını ve Baykal’ın durumunun masaya yatırılacağını umuyordum...

Cevizoğlu daha farklı bir formatla ekran karşısına çıktı; hem kendisi, hem de gündemle ilgili konulara satır aralarında değindi.

Ceviz Kabuğu programına telefonla bağlanan yazar Cengiz Özakıncı, 1995’te Genelkurmay’ın yaptığı araştırma ve anketlerde bugünkü siyasal gelişmeleri gördüğünü söylemesi belki de programın en çarpıcı anıydı.

Özakıncı’nın savına göre Genelkurmay, AKP’nin bu duruma geleceğini 12 yıl önceden kestirmişti.

Akıllarda asılı kalan “Kestirmişti de neden buna engel olamadı?” sorusuna yanıt veren olmadı.

Cengiz Özakıncı sadece, “Genelkurmay 8 yıllık eğitimi getirterek, AKP’nin %60, %70 oy almasına engel olmuştur” gibi komik bir görüşü savunarak zihinleri karıştırdı.

***

Seçim günü Bursa’da (Merkez Osmangazi İlçesine bağlı) bir okulun sandık başında görevliydim. DSP’de aktif olan bir yakınımın CHP adına beni de kaydettirdiğini seçimden bir gece önce geç saatlerde haber aldım. Oysa AKP kendi görevlilerini hafta içinde toplamış ve sandıkta neler yapacakların anlatmıştı.

Sabah 07:30’dan, 19:30’a kadar öteki memur ve partili arkadaşlarla beraber 12 saat okulda görev yaptık...

Bu süreç içerisinde sandığımızı sadece AKP’li parti yetkilileri ziyaret etti, sadece AKP, görevlilerin “görev başında” olup olmadığını denetledi ve sadece AKP içecek ve yiyecek ihtiyacını giderdi!

Benim gibi üvey evlat muamelesi gören CHP’nin sandık başı görevlileri ise 12 saatlik süreci AKP’li parti yetkililerinin insafında geçirdi.

Allahtan AKP’li yetkililer insaflıydı da, aç-susuz kalmaktan kurtulduk(!)

***


“Küçücük bir ilçede seçim görevlilerini bile organize edemeyen bir parti, ülkeyi nasıl organize edecekti?” sorusu beynime kazındı durdu.

Nitekim seçim günü yaşadıklarımla ve açılan her zarfta, AKP’ye çıkan her oy beynime işlenen soruya yanıt oldu.

Görev yaptığım sandıkta AKP’ye 127, CHP’ye 47 oy çıkması nedense hiç şaşırtmadı beni.

***

Seçim ertesi, CHP yetkililerinin ekranlara çıkıp hezimetin faturasını halka kesme çabası ise onları düştükleri aciz içinden kurtaramadı.

Atı alan açık ara sandığı aşmıştı bile. Kabul etsek de etmesek de ortada muhalefet adına, tek kelimeyle bir “hezimet” söz konusuydu.

Hezimetin de tek sorumlusu olabilir!

Eğer bu bir takımsa söz konusu olan, şampiyon olamadıysa bu takım, fatura teknik direktöre kesilir; eğer çekilen bir filmse ve gişe yapmadıysa film, yönetmendir başarısız olan.

Bu dünyanın her yerinde böyledir de, nedense Türkiye’de değil!

22 Temmuz seçimlerinde CHP’yi bu duruma düşürenin Deniz Baykal’dan başkası olduğunu düşünmek zavallılıktan öte nedir ki?

Nasıl ki AKP’nin başarısında en önemli pay Erdoğan’ınsa, CHP’nin başarısızlığında da suç Deniz Baykal’ın, bakkal Ahmet efendinin değil elbet!

Seçim öncesi oy vermek için CHP’yi düşünün hangi seçmenle konuştuysam söz birliği etmiş gibi aynı açıklamada birleşti: Baykal’a rağmen CHP

Demek, sandığa gittiklerinde birçoğu karar değiştirmiş ki, Baykal’a rağmen ancak bu kadar oy çıktı CHP’ye...

***

Hulki Cevizoğlu da programında, 11 bin 500 oy almasına karşın meclise girememesini değerlendirdi.

Cevizoğlu, Ankara’da 35 bin küsur, Diyarbakır’da ise 16 bin küsur geçersiz oy çıkmasına anlam vermeye çalışırken, AKP’nin başarısını göz ardı etmekten geri kalmadı.

Neydi peki AKP’yi %47’lik oya taşıyan başarının sırrı?

Ortada başarı olup olmadığı tartışılabilir amma ve lakin bunun ‘sır’ olmadığını anlamak için siyaset bilimcisi ya da süper zekâ olmaya gerek yok!

AKP’nin başarısını(!) anlamak için benim de görev yaptığım 2255 numaralı sandıkta yaşananlara bakmak yeterli olacak!

Yani;

“organize olmak ya da olamamak”

İşte bütün mesele bu!

http://www.dorduncukuvvetmedya.com/dkm/article.php?sid=8919

Vaatler, vaatler…

NTV’de Seçim 2007 programının önceki akşam konuğu DP lideri Mehmet Ağar’dı…
Ağar, NTV’nin Gülay Afşar, Oğuz Haksever, Ümit Sezgin ve Kadir Çöpdemir’den oluşan ekibi karşısında soruları yanıtlıyordu ki, “NEDEN Can Dündar da Ağar’ın karşısında yok?” sorusu geçti içimden!

İçimden geçen bu sorunun yanıtını, Dündar cumartesi günkü “Susurluk Yaşıyor” başlıklı yazısında vermişti aslında...

Susurluk davasının en önemli tanığı Sedat Bucak’ın DP’den milletvekili adayı gösterilmesiyle ilgili Ümit Sezgin ‘in yönelttiği soruya Mehmet Ağar’ın verdiği yanıt ise hayret vericiydi:
“Bucak ailesi daima devlete hizmet etmiştir. Bu konuda bölgeden yoğun talep de vardı. Aday göstermemiz normal”

Nedense adı Susurluk olayı ile ile özdeşleşen Mehmet Ağar'ın bir diğer Susurluk özdeşi Sedat Bucak'ı DP'den (seçilemeyeceği halde) aday göstermesi, ister istemez akılları karıştırıyor...
Can Dündar’ın yazısında okuduğum Bucak ailesiyle ilgili normal olmayan gelişmeleri düşündükçe de DP lideri ile ilgili ortaya çıkan kafamdaki soru işaretlerine birkaç çentik daha atmış oldum.
Programda, Güneydoğu’da kanayan yarayla ilgili yorumlar yaparken, şu saptamada bulundu Ağar:

“Dünyanın hiçbir yerinde lideri yakalanıp içeri atılmış bir örgüt varlığını sürdüremez!”
Bu açıklama aslında bir gafletin de itirafı olduğunu düşünüyorum। Gerçeği görememenin yarattığı bir gaflet bu!

—Lideri yakalandıysa bir örgüt ve hala ayaktaysa, demek ki yakalanan lider aslında gerçek lider değil, o örgütün ipleri başkasının elindeymiş। Sadece ipleri gevşetilmiş bir kuklayı İmralı’ya tıkmışız!

“Ağar bunun farkında mı?” sorusu havada kalıyor!

Programda ABD ile ilişkiler de konuşuldu।

Türkiye’nin Sam Amca ile ilişkilerinde ödün verme sinsilisinde bayraktarlığını yapan DP geleneğinin günümüz uzantısının başındaki Mehmet Ağar’ın ABD ile bundan sonraki ilişkilerimiz konusunda somut bir politikası olmadığı da ortaya çıktı.
Mazot fiyatının 1 YTL’nin altına çekileceği şeklinde vaatler konusunda da verdiği yanıt tatmin edici değildi...

Kadir Çöpdemir, mazot fiyatı konusunda tüm partilerin Cem Uzan’ın yarattığı sanal rüzgâra kapıldığını ima ederken, KanalTurk’te Cevizkabuğu programına konuk olan Sinan Aygün’ün bu konuda yaptığı yorum dikkat çekiciydi।

Aygün, “Mazot fiyatını indirme yarışına giriyorlar। Türkiye’deki petrol aramalarına ve bu topraklarda bulunan öz kaynakların bulunması konusunda hiçbir partiden bir açıklama, program ya da çalışma görünmüyor” dedi.

Ekran ve mitinglerde başlayan düelloda şimdilik bir kazanan ya da öne çıkan parti ve lider görünmüyor। Seçime bir ay var ve AKP zirvede olmanın avantajıyla önde, arkasından da CHP geliyor gibi görünüyor.

Gerçekleşme olanağı görünmeyen vaatler sağlı, sollu ataklarla önümüze sunuluyor।

Yerseniz...

Demokrasinin yıldızları

Billboardlara asılmış bir afiş var bugünlerde her yerde.
Farklı zamanlarda var olan, yan yana gelmeleri olanaksız üç siyasetçi; siyah beyaz bir kadrajın içine, fotoşop marifetiyle üst üste yerleştirilmiş ve altına da şu başlık atılmış:
"Demokrasinin Yıldızları"
***
Bundan birkaç yıl önceydi sanırım, TV8'de bir belgesel izlemiştim. Konuyu tam anımsamıyorum ama şöyle bir bölümü kafamda yer etmişti izlerken:
Demokrat Parti, Dünya Bankası'ndan (bugün bile ödemeye çalıştığımız) Türkiye'nin ilk borçlanma sürecini başlatmak için, Türk Tarımı'nı kalkındırmak adına ciddi bir para talep ediyor!

Sözüm ona, Dünya Bankası'ndan gelecek o parayla traktörler alınacak, çiftçilerimize dağıtılacak, böylece Köy Enstitüleri'nin kapatılmasındaki günahı hafifleyecekti DP'nin(!)
Dünya Bankası, (rakamını tam anımsamıyorum) Demokrat Parti güdümündeki Türkiye'nin borç hanesine yazarak o parayı veriyor...
Aradan birkaç yıl geçiyor ve Dünya Bankası "Kredinin yararlarını görmek ve gelişmeleri araştırıp rapor etmek üzere" Türkiye'ye bir heyet gönderiyor।

Sonuç şok edici:
DP borç olarak aldığı paranın bir kısmıyla, sadece yandaşı çiftçileri (yani toprak ağalarını) traktör sahibi yapmış... Paranın kalan kısmının akıbeti ise hiçbir zaman öğrenilemiyor!
Derken, NATO'ya girme uğruna Kore'ye asker gönderilmesi, ABD'ye koşulsuz bağımlılık, peş peşe alınan öteki borçlar… Marşal yardımı, yutturulan tonlarca süt tozu…
Billboardları süsleyen afişin en alt kısmında yer alan lider ve hükümetinin başına gelenler herkesin malûmu...

DP'nin peşinden gelen AP ve lideri Süleyman Demirel ile ardından türeyen Turgut Özal'ın da Demokrat Parti'nin ABD'ye itaat geleneğini bozmadığını anımsatmaya gerek var mı?
***
Bugün;
AKP iktidarda...
Seçimin eli kulağında... DYP orijinal kıyafetine bürünüp DP'leşirken, bir takım ayak oyunlarıyla ANAP'ın minder dışına atıldığı görülüyor!
Dini kimliğinden sıyrılmak, DP'leşen DYP'li Ağar'ı pasifize etmek isteyen günümüz iktidar partisi tarafından hazırlanan bu seçim afişleri çok şey anlatıyor, anlayabilene...
"Demokrasinin Yıldızları" diye seçmenin önüne konan afişteki isimler, "demokrasi dışında bu ülkeye ne getirdi?" sorusu havada asılı kalıyor!

Afişte, bugün Türkiye'nin ABD karşısında çaresiz, bağımlı ve neredeyse sömürge konumuna düşürecek kararlara imza atan, ilk dış borcu yapanın fotoğrafı da var, "1 koyup, 5 alacağız" diyerek Sam Amca'ya itaat etmede kusur işlemeyen de… Afişin en üstünde, ön planda ise başta en azılı ABD ve batı karşıtı söylemleriyle dikkat çeken, iktidara gelince "kraldan çok kralcı" olup çıkan, takunyasını ve takkesini atıp eski Demokrat Parti'nin devamı olduğunu kanıtlamak için çırpınan Adalet Kalkınma Partisi'nin lideri…

Afiş aslında Türkiye'nin kader adamlarını bir araya getirmiş, bir eksikle...
"Yollar yürümekle aşınmaz, verdimse kendim verdim, benzin vardı da ben mi içitim!" gibi açıklamaları yapan, bir röportajında Kadir Çöpdemir'in "Neden 'kim veriyorsa beş katını verecem' dediniz?" sorusuna , "Bunu demeseydim bana kimse oy vermezdi!" diye yanıtlayarak yalancılığını itiraf eden Demirel o karede eksik değil mi sizce!

(Demek AKP'ye göre Demirel, demokrasinin yıldızı tanımlamasına haiz değil(!)
AKP bu atağıyla resmen Menderes hükümetinin devamı olduğunu ilan etti... Salt DP'nin değil ABD'ye itaat geleneğinde bayrağı devraldığını da bu vesileyle tescil etmiş oldu!
22 Temmuz günü sandık başındaki seçmen 'Demokrasinin Yıldızları' etiketiyle ambalajlanmış, allanıp pullanan, ülkenin kaderiyle oynayan sağ mı oy verecek, yoksa birilerinin iteklemesiyle zoraki de olsa yan yana gelebilen sol tarafa mı meyledecek?
Pek yakında!

Havada tuzak kokusu var!

SkyTurk TV'de Rüstem Batum, Kuzey Irak'a Sınır dışı harekat yapmak için direten Genelkurmayımızın liyakat nişanlı başkanı Büyükanıt'ı ağır şekilde eleştirdi geçen akşam:

"Bunca zaman sayısız defa sınır dışına operasyon yapıldı. Sayın Büyükanıt'ın sınır dışı harekatta ısrar etmesine aklım almıyor... O zaman Saddam vardı üstelik! Şimdi ise Irak'ta karmaşa var, (Kürtlerin hamisi, ağabeysi) ABD var. O operasyonlarda ne değişti? Hiç!"

Batum haklı… Güneydoğuda akan kan durmadı. Şiddete şiddetle karşılık vermek, şiddeti beslemekten öte bir işe yaramadı!

(Bakınız orta doğuda olanlara!)

Sınır dışına operasyon yapmaktansa, sınır güvenliğini artırmanın bir yolu bulunamadı bunca zaman!

"Coğrafya uygun değil" açıklamaları geçerliliğini yitiriyor, mazeret olmaktan öteye geçmiyor olanlara bakınca!

Elin ajanı, provokatörü kolunu bacağını salına salına dolandı (beklide dolanmakta) İstanbul'da, İzmir, Trabzon, Ankara ve güneydoğuda...

Kışkırtma had safhada!

Senaryo uygulamada… Baş aktörler, Kuzey Irak'ı işaret ederken, sahnede figüranlar var şimdilik… Yaşananlar, Türkiye'nin sabrını taşırıp bir harekât yapmaya zorlamaktan başka ne işe yarayabilir ki?

Patlatılan ve patlamayan canlı bombalar, hava sahamızı ihlal eden dost ve müttefik(!) ABD uçakları, güneydoğuda artan askerlerimize yönelik saldırılar yaramızı kaşıyor, iltihaba neden oluyor.

Yaramız kanıyor, içimiz yanıyor...

Huzur haram oldu bu topraklara!

Son gelen habere göre Tunceli Pülümür'de karakolu basan teröristler 7 eri şehit etmiş!

Yıkılan on binlerce gencecik fidana, kırılan 7 dal daha...

Kim kırdı?

Karşı tarafta kandırılmış, gencecik başka fidanlar!

Ateş düştüğü yeri yaktı, gözyaşları, ağıtlar, lanetler, nefret ve kin!

Kuzey Irak'a sınır dışı bir operasyon için ortam hazır gibi…

AB ve ABD'ye rağmen(!) savaşa mı gidiyoruz yoksa?

Oysa o ünlü(!) 1 Mart tezkeresi öncesi ABD, Irak'a girmemizi istiyordu, onlar istedi diye meclis kararıyla girmemiştik!

Dün gibi anımsıyorum Sam Amca'nın köpeklerinin havlayışlarını. Dönemin ABD Savunma Bakan Yardımcısı Paul Wolfowitz ile CNNTurk kanalında Mehmet Ali Birand ve Cengiz Çandar'ın yaptığı bir röportaj vardı ki... Türkiye'nin Irak Savaşı sırasında kendi yanlarında yer almamasını, teskerenin geçmemesini meclisimizden, ordumuza, muhalefetimizden, basınımıza kadar her kesimi en ağır şekilde, pek de kolay sindirilemeyecek, (onur kırıcı) biçimde eleştirirken Wolfowitz, gıkı çıkmamıştı kimsenin!

Birand ile Çandar, sus pus olmuş, el pençe divan, Wolfowitz'in suçlamalarına yanıt verememiş, yumruğunu masaya vurup, "Sen ne diyorsun be ey gafil?" demesi gerekenler 3 maymun oluvermişti o dönem!

Lakin, bir bakışla düşmanı titreten, tek yumrukla mermer masaları kıran bir ırkın ahfadıydık biz, öyle değil mi?

Bu arada;
bu Paul Wolfowitz kim biliyor musunuz?

Hani geçenlerde Arap sevgilisiyle aşk yaşadığını itiraf ederek skandala neden olan Dünya Bankası'nın şefi Yahudi asıllı ABD bürokratı!
Şimdi ABD bizim Kuzey Irak'a girmemizi istemiyor ne hikmetse!
Gel de inan!

Tam tersini yapacağımızı bildikleri için olmasın tüm bu yaşananlar!

1 Mart'ta sokamadıkları savaşa, PKK'yı kullanarak yaralarımızı deşip, sabrımızı zorladıkları o kadar açık ki!

Hava kanla karışık, tuzak kokuyor…

Fakat, düşmanı çok iyi bellemek gerek; figüranlar mı, yoksa baş aktörler mi, hasmımız?

Baş aktöre diş geçiremiyorsan, ne işin var sınır dışında! Otur oturduğun yerde, kendi iç güvenliğini sağla, onu da beceremiyorsan ellerini aç ve dua et, dua et de bir Mustafa Kemal daha doğursun analar(!)

Bir Atatürk çıkaramayan Irak ne hale geldi, görüyor tüm dünya!

Ha futbol, ha deprem…

Cehenneme yeni atanan acemi zebaniyi gezdirme görevi usta zebaniye verilmiş। Deneyimli zebani çaylak zebaniye işin inceliklerini öğretirken de cehennem kuyularını gezdiriyormuş.Fokur fokur kaynayan kocaman bir kuyunun başına geldiklerinde usta zebani, "Bak, iyi bak!" demiş "Burada Amerikalılar yanıyor. Kuyunun başında, elinde değnek olan görevliye dikkat et, sen de o işi yapacaksın. Kuyudan çıkmaya çalışanları, ustaların yaptığı gibi değnekle, ateşin içine bastıracaksın ki çıkamasınlar"

Acemi zebani merakla yapılan işi incelemiş. Sırasıyla, Almanların, İtalyan, Fransız, Rus, Arap, Japon ve Afrikalıların günahlarını çektiği kuyuları gezmişler. Hepsinin başında bir görevli, çıkmaya yeltenenleri ateşin içine bastırıyormuş.
Derken, başında hiçbir görevlinin bulunmadığı bir kuyunun yanından geçmişler. Fakat Usta zebani, bir şey demeden öteki kuyulara yönelmiş ki, çaylak sormadan edememiş:
"Bu kuyuda neden kimse yok!"

Usta zebani yarı ukala, yarı bilge bir tavırla çaylak zebaniyi yanıtlamış!""Ha o mu, önemli değil canım… O kuyuda Türkler yanıyor. Dışarı çıkmaya çalışan oldu mu, hemen alttan biri diğerinin ayağından dibe çekiyor. Biz de o nedenle Türklerin başına görevli koymaya gerek görmedik"
***
Fenerbahçe 100. yılında şampiyon oldu! Beşiktaş da olmuş, lakin Galatasaray olmayı becerememişti(!) 100. yılda şampiyon olma zorunluluğu varmış gibi… 2004'te İsveç'in köklü takımlarından Göteborg FK de 100. yılını kutlamıştı. Zira kimse Göteborg şampiyon olsun diye İskandinavya'da yırtınmamış, hatta olamadığı için ayıplamamıştı İsveç takımını.
***
Fenerbahçe, gereksiz bir anlam yüklenilen böylesi bir sezonda şampiyon olmanın coşkusunu yaşarken, Türk futbolu tarihinin en seviyesiz yılını geride bıraktı. Hem futbol kalitesi, hem de yöneticilik, taraftar olayları, şike söylentileri, tehditler, hakaretlerle Türkiye tarihine utanç harflerle not düşülecek bir futbol sezonu noktalandı.
"TFF, (sözde üç büyük) kulüpler ve medya" suçlu sandalyesine oturtulacak kurumlar arasında yer alıyor।

Yer alıyor almasına ama bunları o sandalyede kim yargılayabilir ki bu ülkede?
***
Bundan 10 yıl öncesini, Galatasaray'ın üst üste şampiyonluk sürecine girdiği ve sonuçta UEFA, ardından da Süper Kupa'yı Türkiye'ye getirdiği sezonları anımsayanınız var mı?
Oynanan futbol nasıldı, tartışılan konular neydi biliyor musunuz?
O sezon Galatasaray zaferler kazanıp, "9 puan gerideyken dahi şampiyonluklarının engellendiğini iddia edip, ligden çekileceği tehdidini savurmuş muydu?"
***
Futbol seviyesi bugünkü kadar yerlerde sürünmedi hiç!
Yazık ki, UEFA zirvesine çıkmış bir kulüp ve taraftarı seviyede öyle bir irtifa kaybetmiştir ki, fıkrada olduğu gibi "ayağından çektiler de ondan böyle oldu" mazereti geçerliliğini yitiriyor bu noktada।

Evet, Fenerbahçe Galatasaray'ın seviyesine çıkamamıştır, ne camia olarak, ne futbol kalitesi ne de uluslararası başarı oranında Türk futbolunu dibe vurdurmuştur.
Amma ve lakin, Galatasaray camiası, son Fenerbahçe maçında olanlarla ezeli rakibinin seviyesinden de alta düşmüştür.
(Çünkü daha önce Kadıköy'de olanlar değil de Mecidiyeköy'de yaşananlar anımsanıyor! İnönü'de bir gencin bıçaklanarak öldürüldüğü bile unutulduğuna göre…)
6-0'lık yenilginin ardından Fenerbahçe'yi alkışlayabilen Başkan Özhan Canaydın seviyesizlik denizinde boğulmuştur।

Hıncal Uluç çekmiştir ayağından, Aziz Yıldırım ve Demirören tutmuştur belinden, camiası eline koluna yapışmış, taraftarı son darbeyi indirmiş, medya dibe vuruşun resmini çekmiştir, Galatasaray ile birlikte Türk futbolunun...
Belki de en büyük suçludur, bize Türk medyası diye yutturulan İstanbul medyası!
Sanki Türkiye İstanbul'dan, sanki futbolumuz Fenerbahçe, Beşiktaş ve Galatasaray'dan ibaretmiş gibi!
***
Sahi, futbol bir yana Türkiye'nin bu halde olmasında medyanın payı ne kadardır, bilen var mı acaba?

Erzincan'da, Afyon Dinar'da deprem olurdu eskiden, İstanbul medyası birkaç satırda aktarır, enkazdan birileri sağ çıkmışsa, falanca sanatçının haberinin altında sıkıştırırdı olanları!
99 körfez depreminden sonra iliklerine kadar hissedince korkuyu, belki düzelir dedik İstanbul medyası. Fakat gene değişmediği anlaşılıyor. En son Manyas'ta oluşan depremlerde bile İstanbul'u düşündüler, hesaplarını bunu üzerine yaptılar.
Aman İstanbul'a zeval gelmesin(!)

Çünkü Tekirdağ'da yaşayan Traklar… Yalova, Sakarya, İzmit ve Bursa'da Bizanslı, Bilecik, Eskişehir ve Bolu'da Hititli, Manisa, Balıkesir ve Çanakkale'de Truvalı yaşıyor ne de olsa(!)
Oldu olacak İstanbul'un adını da "Ceneviztan" olarak değiştirip bağımsızlığını ilan etseler de rahatlasak(!) diyesim geliyor!
***
Ha futbol, ha deprem…

Spor olarak görülürdü eskiden futbol, coştururdu; şimdi deprem gibi yıkıyor ve yakıyor.
Ne zaman bu ülkede sporun futboldan, Türkiye'nin İstanbul'dan ibaret olmadığı anlaşılacak, belki o zaman seviye de artacak, kalite de!