Almanya acı karar!

Almanya Federal Meclisi'nin Ermeni soykırımı iddialarıyla ilgili aldığı kararın kimin işine yaradığına bakmak lazım.

Bir kere, şunun altını çizelim: Bu karar Türklere de Ermenilere de yaramaz. 

Şimdi; bu yazıyı Arnavut asıllı bir TC vatandaşı olarak kaleme aldığımı ifade etmek isterim. Yani bu konuda şoven bir Türk olma ihtimalim hiç yok! Konuya objektif bir Tc vatandaşı olarak yaklaşmaya çalışacağım. Önce, "soykırım nedir?" sorusuna yanıt bulmamız gerekiyor... Kelimenin anlamına da baktığımızda, bir milletin, kendinden olmayan bir başka milletin kökünü, soyunu kurutmak, tarihten yok etmek için yaptığı bir eylem olarak açıklamak mümkün...

Ermeni tehciri ya da bazılarının dediği gibi soykırım iddiasında ise ortada gerçekten bir soyu yok etme durumu mu söz konusu, yoksa bir milletin plansız ve programsız bir şekilde, zalimce ve acımasızca kendisini savunma refleksiyle hareket edip, bunları bir yerden bir başka yere sürmesi mi? Bunu iyi irdelemekte fayda var...

Ortada, karşılıklı bir trajedi olduğu aşikâr... Gerçekten de Osmanlı o dönem, durup dururken, "ulan şu Ermeniler de 2 milyon oldu, dur şunlardan bir kurtulayım, hepisini fizana süreyim de telef olsunlar!" mantığıyla mı böyle bir olaya teşebbüs etti, yoksa, kuzeyden Rusların kışkırtmasıyla Anadolu'da ki halka saldıran Ermeni çetelerin ve onlara destek veren bazı Osmanlı Ermeni’sinin önünü kesmek için böyle bir şey mi yaptı, iyi araştırmak lazım!

Hem üstelik, o tarihte Osmanlı yönetiminde Arnavutlar ve Yahudilerle birlikte en etkili ve söz sahibi olan nüfuslardan biri de Ermeniler olduğunu, bu tehcir, (kimine göre soykırım) nedense Osmanlı yönetiminde bulunan Ermenileri hiç etkilenmemesi de ayrı bir tartışma konusudur. Ermeni lobisi ve onlara destek olan, ABD, Rusya, diğer tüm batı ittifakı başından beri, "bu bir soykırım" diye dayatıyor. 2 milyon Ermeni’yi (Osmanlı sorumlu olduğu halde) Türkler katletti diye yıllarca propaganda yapıp durdular...

(Bu arada Osmanlı'nın da kendini hiç bir zaman Türk görmediğini, kendine "Devlet-i Aliyye" dediğini de anımsatmak isterim…) Zaman içerisinde soykırım yaptığı suçlamasına maruz kalan ve konunun tarihçiler tarafından tartışılıp çözülmesi gerektiğini ısrarla söyleyen Türkiye ne yazık ki hiç ciddiye alınmadı, konu, Türkiye ile sorunu olan olmayan tüm diğer ülkeler tarafından suistimal edildi durdu...

Ne zamanki Türkiye, "Bu bir soykırım olamaz, gerçekte bir tehcirdir. Eğer bir hata ve sorumluluk varsa, tehcir sırasında o insanların güvenliğini sağlayamamak olmalıdır" tezini ortaya attı. Bunun üzerine Türkiye'nin elindeki tehcir kozunu kırmak için hemen harekete geçen batı, tehcirin de soykırım kategorisinde değerlendirilmesi adına uluslararası alanda kampanya başlattı...

Yani Türkiye yarın çıkıp "biz onları aslında öptük, fazla öperken de haddimizi aştık, o nedenle iki milyon Ermeni öldü" dese, emin olun bunu da soykırım kapsamına alacaklar. 

Şaka bir yana. Ortada ciddi anlamda Türkiye aleyhtarı bir kampanya yürütülmekte... Üzücü olan, ülke içinde de bu objektif olmayan kampanyaya alet olan hatırı sayılır bir kitle var.

Beni bilen bilir; malum sistemi ve malum siyasetçileri nasıl eleştirdiğim ortadadır. Ama Ermeni konusunda yaşanan bu süreç ne yazık ki Türkiye karşıtı haksız ve kötü niyetli bir kampanyaya dönüşmüştür...

Günümüzde birçok kişi belki anımsamaz ama Ermeni terör örgütü Asala'nın (sadece Türk Büyük Elçiliklerine karşı değil) dünya çapında yaptıkları terör saldırılarında çok sayıda masum insan hayatını kaybetmiştir. Ve ne yazık ki, Almanya ve diğer ülkelerin aldığı bu kararlar Ermeniler ile Türkler arasındaki düşmanlık ateşini daha fazla körüklemekten, aradaki uçurumu daha da açmaktan başka bir işe yaramamaktadır, maalesef...

Geçen yıl Ermenistan'a gittim ve oradaki sefaleti fakirliği bizzat gördüm. Ermenilerin Türkiye'ye o kadar çok ihtiyacı var ki... Ama bu son olaylar, nefret ekmekten başka bir işe yaramamakta, olan yine Ermenistan'daki fakir Ermeni halkına olmaktadır. Ne de olsa ABD, Fransa, İngiltere, Almanya ve diğer ülkelerdeki Ermeni Losbisi'nin keyfi yerinde...

Çünkü, özellikle Batılı ülkeler; Fransa'nın Cezayir'de, Tunus'ta, İspanya'nın, Mayalara, İnkalara, ABD'nin Kızılderlilere, Yunanlıların Çemeria'daki Arnavutlara, Sovyetler'in Kırım'da tatarlara (ki o da tehcir denebilir) Bulgarların Türklere, Sırpların yakın zamanda Bosna'da Boşnak, Kosova'da Arnavutlara yaptıklarının yok sayılıp sadece Türkiye'ye yönelik böyle bir tavır sergilemesine ne denebilir, bilmiyorum doğrusu...

@SuatOktySnck

Kılıçdaroğlu'nun kanla imtihanı!

Bu coğrafyada kürsüye çıkarak kanlı sözler ilk sarf eden parti liderinin Necmettin Erbakan olduğunu düşünüyorum. (Öncesi var mı bilemem…)

13 Nisan 1994’de Refah Partisi Genel Başkanı olarak TBMM’deki kendi grubunda çıktığı kürsüde “Geçiş dönemi sert mi olacak, yumuşak mı olacak, kanlı mı olacak, kansız mı olacak?” diye konuştuktan sonra ortalık ayağa kalkmış tüm gazeteler Erbakan Hoca’nın bu sözlerini manşete taşımıştı…

Açıkçası Erbakan’ın ömrü vefa etmedi ama o zamanlar dizinin dibinden ayrılmayan öğrencileri bu vasiyeti, yarı kanlı yarı kansız, yarı yumuşak ve yarı sert şekilde yerine getirme yolunda azimle ilerliyorlar…

Her ne kadar Erbakan’ın vasiyeti ve Milli Görüş manifestosuyla ilgili ortada bir emare kalmasa da, AKP ve kurmaylarının ne tam olduğu anlaşılamayan (ya da bizim kavrayamadığımız) bir dava uğrunda inatla ve sabırla yürüdüklerini söylemek yanlış olmaz. Nitekim Davutoğlu giderayak “dava uğruna” görevden ayrılmak zorunda kaldığını ima ederken, yerine gelme hazırlığı içinde olan selefi Binali Yıldırım da konunun “dava uğruna” olduğunu ima eden sözler sarf etti…

Peki nedir bu "dava" dedikleri dava mevzusu? Kimin davası, neyin davası?

AKP’nin ve kurmaylarının davası olur da muhalefetin olmaz mı?

İşte tam bu noktada Kemal Kılıçdaroğlu, 11 Mayıs 2016 günü 72. TOBB Genel Kurulu’nda kürsüye çıktı ve “Böyle bir başkanlık sistemini kan dökmeden bu ülkede gerçekleştiremezsiniz" diye konuştu ve ilk defa konuyu ürkütücü bir boyuta taşıdı.

19 Mayıs’ta Anıt Kabre gitmeyi engellemeye çalışanlara da “Bedeli kan bile olsa meydanlara özgürce çıkacağız” diyerek, kararlılığını ortaya koydu.

İktidar Partisi, yandaş medya ve Saray bunu hemen kendi lehlerine kullanmakta gecikmedi ve Kemal Kılıçdaroğlu’nu şiddetle ve kanla beslenmeye çalışmakla suçladı!

Oysa CHP liderinin sözüne ettiği silaha sarılıp iktidarla çatışmak değil, gerekirse kendilerini feda etmek “başkanlık sistemi isteyenlere, canı pahasına direnmek"ti…

Çünkü böyle durumda silahlı gücü elinde bulunduran tarafın CHP’nin olmadığı ortada. Oysa İktidar Partisi AKP ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın emrinde koskoca bir askeri ordu ve çok donanımlı polis teşkilatı ve üstelik istihbarat örgütü MİT var. Hepsi de Tayyib beyin iki dudağından çıkacak sözlere bakıyor… Böyle bir güce karşı kim koyabilir ki?

Kılıçdaroğlu, “Cesedimizi çiğnemeden başkanlık sistemini kuramazsınız” derken aslında kendilerini feda etmeye hazır olduklarını açıkça ifade ediyordu.

Belirsiz ve korkunç olan, Recep Tayyip Erdoğan’ın TC’yi yıkıp başkanlık sistemini getirmek uğruna ne kadar ileri gidebileceği...

İşte bütün mesele bu!

Erbakan’ın 22 yıl önce dediği durum hâsıl olursa eğer, “Erdoğan başkanlık sistemini kanlı mı getirecek, kansız mı?” sorusu tüylerimizi diken diken etmeye yetiyor…

@SuatOktySnck

Erdoğan korkuyor mu?

Koskoca Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Türkiye Cumhuriyeti’nin en güçlü, en muktedir insanı, kimden korkabilir ki?

Kimseden korkmuyor ama neden korktuğunu anlayabiliyorum…

İktidarını yitirmekten, yitirince başına geleceklerden korkuyor!

Geçen hafta, Kemal Kılıçdaroğlu’nun yine dengesiz ve amacını aşan açıklamalardan birini duyduk.

CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu, sözünün, Erdoğan tarafından siyasi malzeme olarak kullanılıp, ters tepeceğini, Cumhurbaşkanı’nın her söylediğine kayıtsız şartsız inanan milyonlarca seçmenin arkasında durduğunu unutup, “Böyle bir başkanlık sistemini kan dökmeden bu ülkede gerçekleştiremezsin” şeklindeki eleştirisine Erdoğan her zamankinden daha sert bir açıklamayla yanıt verdi.

Kılıçdaroğlu’nun bu söylediklerini sadece küçük bir kitle duydu. Ama Erdoğan, TV’lerden canlı yayınlanan 9. Uluslararası Öğrenci Buluşması’nda Kılıçdaroğlu’na haddini bildirdi.

Evet, haddini bildirdi, diyorum çünkü Erdoğan’ın kini, nefreti ve öfkesi el ve mimik hareketlerinden çok kolay anlaşılıyordu.

Oysa Kemal Kılıçdaroğlu bunu yumuşak bir üslupla söylemiş olmasına rağmen, Erdoğan’ın gözlerinden şimşekler çakıyordu:  “Haddini bil haddini, ben halkımdan besleniyorum. Kandan beselenen varsa 1960 da Menderes ve iki arkadaşının idamına zemin hazırlayan CHP zihniyetidir” dedi.

Oysa Menderes’in idamıyla CHP’nin hiç ilgisi yoktu. Ama önemli değil ki, AKP seçmeni olayın gerçeğiyle değil Erdoğan’ın dediklerine inanacak. Daha önce defalarca “Egemenlik kayıtsız şartsız Allah’ındır!” diyen Erdoğan konuşmasında bu kez, “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir. Millet ne derse o olacak. Halk ne derse o olacak, hak ne derse o olacak” diyerek Kemal Kılıçdaroğlu’na bir gol daha attı…

Erdoğan’ın bu öfkeli hali ilk değil elbet. Ne zaman sıkışsa, ne zaman ağır şekilde eleştirilse benzer tepkiler veriyor...

Üstte de dedim Sn Cumhurbaşkanı kimseden korkmuyor. Zaten korksa yüzlerce korumayla da dolaşmaz, bu kadar çok güvenlik önlemi alınmasına da izin vermezdi(!)

Erdoğan’ın korkusu, bugüne kadar AKP ve kendisini ayakta tutan, bu konuma taşıyan milliyetçi oyların gerçek sahibine dönecek olma ihtimali.

MHP’nin mevcut politikaları, Devlet Bahçeli’nin tutumu, Erdoğan’a bugüne kadar can simidi olmuştu. Zaten artık Bahçeli de bunu gizleme ihtiyacı da duymuyor.

Amma ve lakin, Meral Akşener ile başlayan, Sinan Ogan, Koray Aydın, Ümit Özdağ ile alevlenen MHP’de değişim hareketi, dün Ankara’da yaşananlarla bambaşka bir boyuta geldi.

Türkiye Cumhuriyeti tarihinde ilk defa bir partinin kongre talebini dile getiren delegeler polis tarafından, üstelik TOMA ve barikatlarla engellendi.

Düşünsenize; MHP'yi kendi delegelerinden korumak için TOMALAR devreye giriyor. Ortada savaş yok, şiddet yok, saldırı ihtimaline haiz bir terör hareketi be belirtisi de yok.

Peki devlet kimi kimden koruyor?

İçişleri bakanlığı yapmış Meral Akşener gibi hanım efendi bir kadından…

Bakanlık yapmış Koray Aydın gibi bir beyefendiden…

Bugüne kadar şiddete dair tek bir bildirisi olmamış Sinan Ogan’dan, Ümit Özdağ’dan…

MHP Kurultay’ı için toplanan delegelerin engellenmesi aslında Bahçeli’nin de tamamıyla AKP ve Erdoğan'ın güdümüne girdiğinin da bir başka kanıtı oldu.

Çünkü o polis gücünü oraya diktiren Ankara Valiliği…

Ankara valisi kimden emir alır?

Mevcut hükumetten…

Peki, MHP’nn kongresinden AKP hükmeti neden bu kadar yakından ilgilenir ki?

Neden olacak?

MHP’nin güçlenmesi demek AKP’nin zayıflaması demek. AKP’nin zayıflaması Erdoğan’ın başkan olabilme hayallerinin de tükenmesi demek.

İşte bu durum, Erdoğan'ın korkusunun gerçekten de ne kadar büyük olduğunun da göstergesidir.

Ortaya çıkan bu tablonun önünü daha fazla kesmek için ya kan dökecekler ya da önlerini açacaklar…

Önlerini açarlarsa Bahçeli tarih olur.

MHP’li muhalifler son çare birleşip başka bir parti kuracaklardır ki, bunun önünü kesmenin tek yolu kan dökmekten geçer…

Bakalım Erdoğan daha ne kadar ileri gidecek.

Bakalım Kemal Kılıçdaroğlu’nun “kan dökmeden başkanlık sistemini kuramazsın!” sözünde haklı mıymış, anlayacaz!

@SuatOktySnck

Başımıza çorap ören kim?

Nisan ayının başlarında ABD’nin Ankara büyükelçiliği Türkiye’nin, özellikle Güneydoğu’suna gitmemeleri konusunda vatandaşlarını uyarırken, İncirlik Üssü’ndeki sivil yurttaşlarını da tahliye etmeye başlamıştı.

Aynı günlerde vatandaşları için benzer bir uyarı da İsrail’den gelmişti…

ABD’nin yaptığı uyarıda, Hatay, Kilis, Gaziantep, Şanlıurfa, Şırnak, Diyarbakır, Van, Siirt, Muş, Mardin, Batman, Bingöl, Tunceli, Hakkari, Bitlis, Elazığ, Adana, İzmir ve Muğla ile ilgili güvenlik uyarısında bulunması kafaları karıştırırken, konuyla ilgili Türkiye’den hükümet nezdinde tek bir açıklama bile gelmemişti.

Şimdilik Kilis'te kan ve korku var! Listedeki diğer illerde yarın en olacak Allah bilir(!)

Ben ve benim gibi durumdan endişe edenler ise, özellikle sosyal medya aracılığı ile yaptığımız paylaşımlarda, “Ne oluyoruz? Bunca garabetten başımıza nasıl bir başka büyük kötülük gelebilir ki?” diye soruyor, olacakları çaresizce beklemeye koyuluyorduk.

Öncesinde ise PKK ve IŞİD el ele vermiş, peş peşe ülkeyi bombalarla kan gölüne çevirmişti…

Ve başımıza gelecek büyük kötülüklerin ilk uyarıları Suriye sınırındaki Kilis’ten duyulur oldu.

Önce ufak ufak roketler boş alanlara düştü.

Sonra bir de baktık ki, bu roketler sivil hedefleri vurmaya başlamış…

Savunmasız vatandaşlarımızın öldüğü anlaşılmasına rağmen hükmet kanadından, yayın organlarından, sanki münferit bir olaymış gibi saldırıların küçümsendiği dikkatlerden kaçmadı.

Oysa aynı hükmet, sınırı 12 saniye ihlal etti diye Rus uçağını düşürmekten imtina etmemişti.

Fakat son roketli saldırılardan sonra TSK, geç de olsa buna yanıt vererek, karşı saldırıya geçti.

Evet bu bir savaştır artık. Karşı taraftan, IŞİD olduğu tahmin edilen grup Türkiye’ye saldırarak tahrikte bulunduğu apaçık ortada.

Peki IŞİD durup dururken ne diye bize saldırmaya başladı ki?

Aynı IŞİD içeride Suriye ve Rusya ile de savaşırken Türkiye’yi karşısına ne diye alır, mantıklı geliyor mu size de?

Ve aybaşında, ABD ile İsrail’in vatandaşlarına yaptığı uyarıyı da bu olanların yanına eklediğimizde, üzerimizde oynanan oyunun başımıza açacağı belaları düşündükçe gözüme uyku girmiyor!  

En üzücü olan nokta ise bizi yönetenlerin bu oyunda sadece seyirci olmaları…

Her gün şehit, her gün hüzün, her gün bir ananın yüreğine ateş düşerken, birileri başımıza çoraplar örüyor, tepemizdeki beyefendilerin keyfi yerinde, “Anayasa dindar mı olsun? Erdoğan başkan olsun mu, olmasın mı?” diye tartışıyor, 23 Nisan için getirdikleri şehit çocuğunun yürek yakan ağlamasına bile kayıtsız kalabiliyorlar!

Ha bi de köprüler yaptırdılar gelip geçmeye karam, analar boşuna zırlamasın, zira “evlatlarımızı feda etmeye hazırız” dediklerinde hepiniz alkışlamıştınız ya?

Öyleyse alkışlamaya devam…

@SuatOktySnck

Yaktın bizi Ceyhun İrgil(!)

Ceyhun İrgil, çok başarılı bir cerrah… Ve ayriyeten sanat ve sanatçı dostu da. Ve CHP’nin Bursa’dan 2. sıradan seçilen milletvekili, Türkiye Büyük Millet Meclisi Milli Eğitim, Kültür, Gençlik Ve Spor Komisyonu üyesi aynı zamanda…

Büyük zorluklarla çekip 2010’da vizyona soktuğumuz ilk uzun metraj sinema filmimizde bize Bursa’dan ve hatta Türkiye’den en çok sahip çıkan isimdi.

İrgil, kara kaşımız kara gözümüz için bize destek olmamıştı. Çünkü yaptığımız işin siyaset üstü bir sonucu olduğunu biliyordu.

Sanatçının partisi martisi de olmazdı, olmamalıydı da zaten. O da bizim siyasi düşüncemize, dünya görüşümüze bakmadan, samimiyetimize ve sinema yapma çabamıza istinaden projemizin vizyona giriş aşamasına dek sürekli katkılarda bulundu.

Ceyhun İrgil o zaman vekil değildi ve buna rağmen yaptıkları bizim için çok değerliydi…

Biz, 2010’daki filmimizden sonra yeni bir uzun metraj sinema film projesi geliştirdik ve filmimize destek amaçlı Kültür Bakanlığı Sinema Genel Müdürlüğü’ne başvurduk.

Eksiksiz olarak hazırladığımız “Ç-Engel” adlı projemiz, sadece bir sinema film değil, aynı zamanda bir sosyal sorumluluk projesiydi de… Çünkü filmin başrolüne Apert sendromlu engelli bir gencimizi koymuş, bu sayede “Apert” sendromuna dünyada ve Türkiye’de farkındalık yaratmayı amaçlamıştık.  

Bu durumdan haberdar olan Dr Ceyhun İrgil de proje hakkında Sinema Genel Müdürlüğü ile görüşebileceğini söyleyerek bizden projenin ayrıntılarını istemiş, bu filmin çekilmesi için kişisel olarak katkı sağlamayı amaçlamıştı. İrgil’in bu samimi yaklaşımının projemize sorun çıkaracağını hesaba katmamıştık elbette. Geçtiğimiz günlerde Sinema Genel Müdürlüğü, desteklenen ve desteklenmeyen proje kararlarını açıkladı ve çok umutlu olduğumuz Ç-Engel'in desteklenmeyen projeler arasında yer aldığını üzülerek öğrendik. 

Daha sonra yaptığımız araştırmada, aralarında bizim projemizin de yer aldığı birçok başvuruyu Sinema Genel Müdürlüğü kendi kafasına göre eleyip, sadece 60 projeyi kurulun incelemesine sunmuş.

Araştırmalarımızı derinleştirdiğimizde ise projeleri incelemesi gereken seçici kurulun, Kültür Bakanlığı, Sinema Genel Müdürlüğü ile büyük tartışmalar yaşadığı bazı kurul üyelerinin de, bakanlığın yanlı tutumları nedeniyle istifa ettiğin öğrendik.

Bizim projenin hangi gerekçe ile (yönetmelikte olmadığı halde) uyduruk bir ön elemeye takıldığını öğrendiğimizde ise şaşkınlığımız daha da arttı. Çünkü Sinema Genel Müdürlüğü bürokratları, iktidar karşıtı olabileceğin düşündüğü projeleri, daha kurula gitmeden kafalarına göre elemişler. CHP Bursa Milletvekili Ceyhun İrgil’in bizim proje ile ilgili Sinema Genel Müdürlüğü’nde yaptığı görüşmeler münasebetiyle, iktidar karşıtı olduğuna kanaat getirilerek, seçilen 60 projenin dışına itilmiş.

Yani anlayacağınız, Dr Ceyhun İrgil projemize 'katkı sağlamaya çalışırken' farkında olmadan elenmemize neden olmuş.

Kültür Bakanlığı Sinema Genel Müdürlüğü, 2016-2 Sayılı Sinema Destekleme Kurulu Kararı gereği, başvuran 179 projeden toplamda sadece 40 projeye 23.495.000 TL desteklenmesine karar verilmiş. Bizim de başvurduğumuz Uzun Metrajlı Kurgu Film Yapım Projelerinden 27’sine (geri ödemeli ama nedense kimse geri ödemiyor) en az 400 bin, en fazla 1 milyon TL olmak üzere toplam, 18.750.000 TL yapım desteği sağlarken, 139 başvuru “Desteklenmeye Uygun Bulunmayan Projeler” kategorisinde değerlendirilmiş(!) Fakat neye istinaden ve hangi kıstaslara göre desteklenmesi uygun bulunmadığı ise açıklanmamış.

Diğer 138 proje ne için elendi bilmiyorum ama projemizin desteklenmeme nedenini yaptığımız araştırmalar sonucu öğrendik elbet.

CHP Milletvekili Ceyhun İrgil yüzünden.

Ah Ceyhun ah, bize “yardımcı olacağım” derken, bak neler ettin, şimdi biz bu filmi nasıl çekecez arkadaş? :(

Ah Ceyhun ah, yaktın bizi(!)

Desteklenen ve desteklenmeyen projeleri alttaki linklerden inceleyebilirsiniz:
-2016-2 Sayılı Sinema Destekleme Kurulu Kararı Açıklandı!

-TBMM Milli Eğitim, Kültür, Gençlik Ve Spor Komisyonu üyeleri  
-Ç-ENGEL projesi tanıtım filmi

@SuatOktySnck

Hamza hoca Bursa’da emanet mi?

Kaçan puan büyük oldu…

Hatta puan da değil, puanlar…

Bir değil iki değil, tam üç puan bıraktı Timsah Arena’da Bursaspor…

Bu maçı TV karşısında izledim.

Oysa ilk defa Timsah Arena’ya gidip taraftarlarla aynı atmosferi paylaşmayı planlamıştım hafta içi. İsveç’ten ziyaretimize gelen kayın biraderim Nusret’i, 75’lik babam Ferik ustayı, oğlum Ferit ve diğer kayın biraderim Agim’i de alıp maça götürmeyi  hayal ediyor, bunun için cumartesi gününden bilet almak için Atatürk Stadı’nın orada, Kültür Park girişindeki gişelerde sıraya girdik.

Sıra çok ağır ilerlerken gişedeki görevliye durumu sorduğumda acı gerçekle de yüzleştim. Çünkü artık maçlara biletle girme devri bitmiş, tek maça dahi olsa mutlaka passolig almak gerekiyormuş.

“Tamam, sorun değil, alalım” diyorum ama öyle “hemen alalım” demekle de olmuyormuş.

Her kişi için nüfus kâğıdı ve fotoğraf gerekiyor. Yabancıysa maçı izlemek isteyen, pasaport ibra etmek zorunda ve elbet fotoğraf…

ABD'ye vize değil sadece bir futbol maçına, tek seferlik bilet almak için bunlar isteniyor.

Böyle olunca elbette biz de passolig sillesi ile böyle acı bir şekilde tanışıp, gişelerden kös kös uzaklaşırken, bunca yıldır, büyük taraftar kitlelerinin passolige neden tepki gösterdiklerini de, bizzat yaşayarak anlamış olduk.

Maçın sonucuna bakınca “iyi ki de bu rezaleti canlı canlı izlememişim” demekten de kendimi alamadım.

Evet, tek kelimeyle, Bursaspor’un oynadığı ya da oynayamadığı futbol “rezalet"ti...

Birkaç gün önce, ligin en parlak futbolunu oynayan şampiyonluk adayı Beşiktaş’a karşı direnen takım gitmiş, ne oynadığı belirsiz, amaçsız, ruhsuz, isteksiz bir futbolcu yığını çıkmıştı Akhisar karşısına.

Oysa onlara inanan hatırı sayılır bir taraftar kitlesi Timsah Arena’nın tribünlerindeki yerini almış, bilinen ve insanın içini kımıldatan tezahüratlarla ruhsuzlar takıma ruh aşılamaya çalışıyordu.

Bir takım altı günde nasıl bu kadar çaptan düşebilir?

Bu takım hiç mi çalışmadı?

Bu takımı motive etmesi gereken kim?

Hamza Hamzaoğlu ne iş yapar?

Büyük umutlarla alınan Balázs Dzsudzsák nerede, Dany’e ne oldu?

Beşiktaş maçındaki golle moral bulan Miroslav Stoch ve sezon başında attığı gollerle takımı sırtlayan Tomáš Necid’e bu maçta neden yedek?

Bu oyunculara para veriliyor, hem de büyük paralar?

Doğru, bunları Hamza hoca almadı, sezon ortası Bursa’ya geldi.En güvendiği prensi Deniz sakatlanıp çıktı.

Deniz takımın tek kurtarıcısı mı?

Peki, bu futbolcuları maçlara hazırlayacak olan kim?

Velhasıl kelam, Bursaspor, Akhisarspor karşısında çok büyük bir fırsatı tepti. Sadece takım değil, Hamza hoca da taraftarın güvenini fena halde tüketti.

Bu maç kazanılsaydı, üst sıralar için ciddi bir avantaj yakalayacak, Bursa’da Galatasaray’ı da yendiğinde (ki G.Saray’ı yenmeyeni dövüyorlar) belki Avrupa’ya gidebilme şansını bile zorlayacaktı.

Olmadı, bu fırsatı arsızca tepti Hamza hoca ve talebeleri…

Kaçan 3 puan değerindeki balık büyük oldu!

Galiba Hamza Hamzaoğlu görev yaptığı kentin Bursaspor’a verdiği önemini anlayamamış. Belki kendini Bursa’da emanet görüyordur, belki aklı hâlâ G.Saray’da olabilir; her ne olursa olsun, bu takımın ruhsuzlaşmasını haklı çıkarmaz.

Eğer gerçekten böyle düşünüyorsa, hem kendine yazık eder, hem de kendisine inan taraftarlara ki bu taraftar birini sevdi mi ya tam sever, ya da nefret eder!

Biri bu durumu Hamza hocaya anımsatsa iyi olur…

Yok eğer, GS'de olası bir yönetim değişiminde yeniden İstanbul'a gitmeyi hayal ediyorsa da... 

Bursa'da iz bırakmadan gideceği için, taraftarın ondan nefret etmesine bile gerek kalmayacak, demektir, yolu açık olsun....

Not: Hamza hoca benim güvenimi Amedspor'a elendiğimiz maçta zaten kaybetmişti. Ezcümle anımsatayım, dedim!

@SuatOktySnck

Yazık oluyor Kemal Bey’e(!)

İstifa etmenin tam da sırası…

Evet evet, tam zamanı.

“Kim istifa edecek?” demeyin bana; AKP’li bakanlar değil tabi…

Onların fıtratında istifa diye bir gelenek yok…

7 Seçim kaybetmesine rağmen, AKP’nin ve pilotu Sayın Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın bundan mağduriyet çıkarabileceğini öğrenememiş olması, istifa etmesi için tek gerekçesi!

Oysa bugüne kadar AKP’liler ve başta Erdoğan olmak üzere, yaptıkları ve söyledikleriyle seviyesizliğin dibine vurdular. (Hangi birini saysam bilemiyorum) Onlar yapınca normal karşılanıyor (ki, yaptıkları ne bir Müslümana, ne de insanım diyene yakışabilecek söylemler değil) Ama Kemal Kılıçdaroğlu son söyleminde olduğu gibi bir gafı kimse yakıştıramıyor.

Neden biliyor musunuz?

Çünkü, Kılıçdaroğlu kibar ve beyefendi bilinen bir siyasetçi ve bu söylemleri herkes ayıplıyor. Ama diğerlerine yakıştırılıyor. Bu durum bile çok şeyi açıklamaya yetse de, 7 seçim kaybetmiş birinin hala istifa etmemiş olmasını açıklamaya yetmiyor!

7 Seçim kaybetmiş biri elbette düştüğü böylesi bir dumur vaziyette de istifa etmeyeceği aşikar!

Peki Kılıçdaroğlu neden bunu yaptı?

Bence söylediklerinin hasımları tarafından mağduriyet malzemesi olarak kullanacağını hesap edemedi.

O nedenle ısrar ve inatla, “sözümün arkasındayım” dedi, “bu sözü ben uydurmadım, Muammer Güler’den daha önce duymuştuk” dedi, sözlük anlamını açıkladı, çok şey dedi…

Kemal Kılıçdaroğlu’nu eleştirenler de Ramazanoğlu’nu bu şekilde eleştirdiği için ağır şekilde eleştiriyorlar.

Peki CHP Lideri; Aile Bakanı Sema Ramazanoğlu’nu daha önce daha da kibarca, gerektiği gibi eleştirmemiş miydi?

Elbette eleştirdi ama normal eleştirileri kimse ciddiye almadı ki...

Neden ciddiye alınmadı peki?

Çünkü karşı tarafta; "Bir kereden bir şey olmaz" diyenlerin, "Milletin a.. koyacağız"diyenlerin ahlaksızlığına o kadar alışmışlar ki hangi söylemin ahlak dışı olduğunun bile farkında değiller.... “Ananı alda git” diye çiftçiyi başından kovanı mı ararsın, bayan gazeteciye, “ben de senin apış aranış çekeyim mi?” diyenini mi?

Tacize uğrayan 45 Müslüman evladı çocuğumuz hakkında tek kelime etmeyen liderin peşinden giden, kadına uygulanan şiddete susan bu güruhun, Kılıçdaroğlu’nun “ayakları altında yatıyor” lafını elbette ki cinsel içerikli versiyonu şeklinde algılayacak.

Çünkü onların fıtratında böyle algılamak var(!)

Dedim ya…

İstifa etmeli…

İşte bu nedenle Kemal Kılıçdaroğlu hemen şimdi, şu an, ya da yarın sabah veya akşam, mutlaka bırakıp gitmeli…

Kemal bey kaldıkça daha çoookkk iktidarın maskarası olacak, daha önce uyarmıştım, “son seçimden sonra bırak git, tıpkı Avrupalı emsallerinin yaptığı gibi istifa et” dedim, dinlemedi…

Az biraz saygı ve sempatisi vardı, son söylem ve eylemleriyle bunu da kaybediyor, çok yazık!

@SuatOktySnck

Türkiye halklarının ortak düşmanı PKaka…

Bakın Türk demiyorum, Türkiye diyorum. Çünkü PKaKa’nın son saldırıları sonucu artık asıl amacının tüm çıplaklığı ile ayyuka çıktığını söylemek zor değil!

Halk düşmanlığı…

Biz bitiyoruz, gider ayak herkesi/her şeyi yakalım, yıkalım!

Oysa PKaKa’nın ortaya çıktığı ilk yıllarda yaptığının da bugünkünden farklı olmadığını bilenler, silahsız Kürt köylülere, köy ve mezralara, Güneydoğu’ya atanmış öğretmen, görevli mühendis ve silahsız acemi askerlere yönelik ilk saldırıları gerçekleştirdiğini de anımsayacaklardır.
1976 yılında Ankara’da küçük bir gruplaşma halindeyken 1978 yılından itibaren Hilvan-Siverek civarında kimi aşiretlerle kendisi gibi düşünmeyen solcuları ve Kürtleri hedef alan eylemlerle sesini duyurmuştu ve o zamanlar PKaKa adıyla değil Mekaplılar olarak anılıyordu. 

15 Şubat 1984'e gelindiğinde ise tamamen ayrılıkçı bir kimlikle, pusu kurup, saldırılar düzenlerdi terör örgütü; aradan 32 yıl geçtikten sonra eylemlerini bombalı, tuzaklı düzeye taşıyarak, yine silahsız insanları hedef alması şu soruyu akıllara getiriyor: Nereye kadar?

Evet nereye kadar gidecek bu kan, kin ve nefret?

Ve kime, neye hizmet?
Bu arada; özellikle HDP ve kimi de PKaKa sempatizanı arkadaşlar, yazılarımda terör örgütüne (ki terör örgütü olduğu dünyaca tescilli bir durumdur)  PKK değil de PKaKa diye yazmamı eleştirmişlerdi.

Evet bilerek PeKaKa ya da PKaKa diye ifade ediyorum, çünkü insanlık namına hiçbir kuralı tanımayan bir yapılanmaya tepkimi ancak bu şekilde koyabiliyorum.

Diyeceksiniz ki, “Yahu adı üstünde, bu bir terör örgütü. Ne kuralı ne insanlığı!”

Evet, ama gel de bu örgütü, halkı için direnen haklı bir mücadele yürüttüğüne inanan,  teröristini de gerilla kabul edip kahramanlaştıranlara anlat!

Başından beri söylediğim bir şey var: PKaKa’nın amacı asla üzüm yemek olmadı. Başından beri bağcıyla uğraştı ve bugünlere gelindi.

Bunun en somut örneği de bence AKaPa (Adalet Kalkınma Partisi) döneminde yürütülen barış süreci sonrası, örgütün siyasi uzantısı olduğu yedi düvel tarafından bilinen ve inkar edilmeyen HaDePa’nın (Halkların Demokratik Partisi) son seçimlerde 80 vekil ile parlamentoya girmesine rağmen, (Türkiye halklarının değil sadece terör örgütünün partisi olduğunu kanıtlarcasına) bunları bir kalemde silerek, siyasi çözümü yok sayıp şiddete karşı direnememesiydi...

Bugün yaşanan bu kanlı günlerin, “Barış Süreci” adıyla sahnelenen oyunun ikinci perdesi olduğunu düşünüyorum.

Sanki geniş bir kitle oyunun 10 dakikalık arasında kalmış gibi…

Bu bir oyun; yönetmeni kimidir, kimler piyon, kimler figüran, kimler senarist, bilen biliyordur da… ..gerçek olan; ve fark etmesi gerekenlerin göremediği; bu oyunun kazananın olmadığı gerçeği…

İmralı’daki bebek katilinin kendisini kurtarmaktan başka derdinin olmadığı da ortada. Kürt halkı umurunda değil; zaten böyle olsaydı, ilk saldırılarında günahsız Kürtleri hedef almazdı.

Ve şimdi; yine hedefte halk var ve saldırıya uğrayanlar sadece Türkler değil; PKaKa’nın düşmanı tüm Türkiye halkları…

Ölenlere bakın hele; Laz, Kürt, Türk, Arnavut, Boşnak, Çerkes, Arap, Roman, alevi, sunni, ateist…

Yaşlı, kadın, genç, çocuk…

Böyle özgürlük savaşı mı olur?

Peki ya son bombalı saldırılar?

AKaPa hükümetine yapılan eleştirilere tepki gösterenler, özeleştiri yapmak yerine, “Nerede yanış yapıyoruz?” diye sormak yerine, birlik beraberlik içinde olunamadığından, suçlama yapıp yanlarında yer almayanlara karşı argüman geliştirip iktidarı savunmaya çalışıyorlar ama şunu unutuyorlar:

“Ya tarafsın ya da bertaraf olursun” diyerek milleti bölen, “Bana %50 yeter” diyen kendileri değil miydi?

Şimdi; dışladıkları insanlara seslenip; “neden birlik olamıyoruz?” diye tepki gösteriyorlar!

Allah Allah, neden acaba?

AKaPa hükümeti elbette tek sorumlu değildir ama bir ülkenin başkentinde altı ay arayla üç büyük patlama oluyorsa ve onlarca silahsız masum insan hedef alınıyorsa ve bunun önlemi alınamıyorsa birileri sorumlu olması gerekmiyor mu?

Dünyada (Ortadoğu dışında) bir başka yerde yaşandı mı acaba? Altı ayda üç büyük katliam yapılsın ve devlet bunu önleyememiş olsun?

Var mı bir örneği ve varsa; hiç kimse sorumluluk üstlenemeden hala görevinde kalabilir mi?

https://medium.com internet sitesinde yer alan bilgiye göre; 140journos adlı platform,  2011'de Suriye’de savaşın başlamasından bu yana Türkiye’de gerçekleşen saldırıları derlemiş.  Son 5 yıllık süreç içerisinde, DeHaşKaPe-Ce ve PKaKa ile yaşanan çatışmaların sayısı bir değil, beş değil, on değil, tamı tamına 23…

Evet, son Ankara katliamıyla birlikte toplam 23 bombalı silahlı saldırı gerçekleşmiş ve devlet bunları önleyememiş…

Peki bu durumda kimi suçlamak gerek?

Kanarya sevenler derneğini suçlayacak değiller ya?

Ülkeyi kim yönetiyorsa o suçlanır!

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, geleneksel muhtarlar buluşmasında yaptığı açıklamada; "Tayyip Erdoğan gitsin demek, 'Bizim tüm siyasetimizi, tüm çalışmalarımızı, üzerine bina ettiğimiz milletimizin, bayrağımızın, vatanımızın, devletimizin tek olması anlayışı yıkılsın' demektir" açıklamasını yaptı.

Yani diyor ki Sayın Cumhurbaşkanı, “Ben gidersem, yıkılırsınız, ekmeğiniz, geliriniz biter, yok olursunuz…” Ve bunu da “Bayrak, vatan, millet ve devlet” argümanlarını kullanarak yapıyor ki, duyan da, sanki  Erdoğan yokken Türkiye mağara devrinde yaşıyordu ve medeniyet AKaPa ile geldi sanacak.

Bu arada, kimse Erdoğan gitsin demiyor, eleştirenlerin istediği Cumhurun, yani halkın reisinin tüm cumhuru bir bütün olarak kabul etmesi ve taraflı tarafsız herkesi kucaklayıp, “Ya tarafsın ya da bertaraf olursun” dememesi…

Yoksa, seçilmiş bir Cumhurbaşkanını ne diye istemesinler. Sıkıntı, Erdoğan’ın yeminini ettiği tarafsızlık ilkesine uymaması…

Sayın Erdoğan’ın, 7 Haziran seçimlerinden sonra yaptığı “Verin 400’ü bu iş huzur içerisinde çözülsün” açıklamasından sonra huzurun sağlanamaması…

Son saldırıların ardından Erdoğan’a yakın yayın organlarının ve gazetecilerin, “Ya başkanlık ya kaos” ve “Terörle yaşamaya alışacağız” tarzı haber ve yorumlarıyla yarına dair umutlarımızı da köreltiyor olması ayrı bir gerçektir.

Tüm bu açıklamalar, Tayyip Erdoğan’ın tek amacının başkan seçilip kendini kurtarmak olduğu izlenimi kuvvetlendirdiğini de anımsatmak isterim…  

Yoksa, ülkede o kadar sorun ve sıkıntı varken, Erdoğan ve avanesi ne diye ısrarla ve inatla “İlle de başkanlık, bu ülkeyi başkanlık kurtaracak”, diye dayatsın ki?

Niye ki?

@SuatOktySnck

BURULAŞ işsiz gazeteci düşmanı mı?

Bursa BŞ Belediyesi aracılığı ile BURULAŞ’ın Bursalı çalışan gazetecilerin ulaşımlarını daha rahat ve aksamadan yapabilmeleri amacıyla, Bursa Gazeteciler Cemiyeti (BGC) ve Çağdaş Gazeteciler Derneği Bursa Şubesi (ÇGD)’nin üyelerine her yıl yenilenen ücretsiz/sınırsız BUKART veriliyor.

Bir daha büyük harflerle yazıyorum. ÇALIŞAN GAZETECİLERE!

Zaten sarı basın kartı sahibi ve emekli olmuş gazetecilerin böyle bir desteğe ihtiyaçları yok. Onlar toplu taşıma araçlarından doğal olarak ücretsiz ve sınırsız yararlanabilmekteler.

Çalışan gazeteciler için gerçekten de böyle bir uygulamanın önemli bir destek olduğu da yadsınamaz bir gerçek.

Bu arada; bu uygulamanın, BŞ Belediye eski Başkanı Erdoğan Bilenser döneminde başladığı ve çalışan gazeteci arkadaşlarımızın bundan yararlanmasını ilk öneren ismin de o zaman Bilenser’in basın danışmanlığını yürüten meslektaşımız Sinan Tunç’un olduğunu özellikle ve defaatle anımsatmak isterim.

Bursalı gazeteciler bu anlamda Sinan Tunç’a KOCAMAN bir teşekkür borçlu…

O dönem, Tunç’un meslektaşlarını düşünüp Erdoğan Bilenser’e böyle bir öneride bulunması, Bilenser’in de bunu onaylayıp hayata geçirmesi ve mevcut BŞ Belediye Başkanı Recep Altepe’nin de benzer uygulamayı sürdürmesi ayrıca takdire şayan!

Peki ya BGC ve ÇGD üyesi olup da işsiz kalan, hiçbir geliri olmayan gazetecilerin GÜNAHI NE?

Büyük harflerle bir daha yazıyorum: İŞSİZ GAZETECİLER ÜVEY EVLAT MI?

Bugün Altepe’nin danışmanlığını yürüten meslektaşlarımız, gerçekten de ihtiyaç sahibi, zorda olan zavallı(!) işsiz gazetecilerin böyle bir imkândan yararlandırılması için sayın başkana öneride bulunmayı neden düşünmezler?

Dernek üyesi olup da kaç işsiz gazeteci vardır ki, topu topu ?

5, 10, 15...

Diyelim ki 20!

Bu sayı, Türkiye'nin en pahalı ulaşımını Bursalı'lara sunan BURULAŞ’ı batırır mı?

Çünkü bildiğim kadarıyla, dernek üyeleri çalışan ya da çalışmayan tüm üyelerinin isimlerini liste halinde, ücretsiz BUKART alabilmesi için BURULAŞ’a yolluyor…

Ve fakat BURULAŞ, iş bulamadıkları için çalışamayan gazetecilerin adlarının üstünü çizip sadece ÇALIŞAN GAZETECİLERE böyle bir olanak tanıyor!

E çalışmayan/çalışamayan gazeteciler ne olacak?

Onlar üvey evlat mı?

Onların günahı işsiz kalmak mı?

Yoksa BURULAŞ işsiz gazeteci düşmanı mı?

E hani, yardımlaşma, hani destek, hani zorda olana dost elini uzatma, ihtiyacını giderme?

Evet, BŞ Belediyesi yani BURULAŞ gazetecilere böyle bir katkıda bulunmak zorunda değil, elbette!

Ama bir iş yapılıyorsa tam yapılmalı... 

Ve gerçekten de zorda olanlara yardım etmek esas değil midir?

Dernek üyesi işsiz gazetecilerin, gerçekten işsiz olanlarının mı, yoksa sadece benim gibi, dili ve kalemi sivri olan, eleştiren işsiz gazetecilerin mi adının üstü çizilip liste dışı bırakıldığını da merak etmiyor değilim!

Evet ben de işsiz bir gazeteciyim, fakat; (çok klasik olacak ama) sadece kendim için bir şey istiyorsam namerdim!

Ne yapalım, Sayın BŞ Belediye Başkanı Recep Altepe’yi gördüğümüzde ayaklarına kapanıp yalvaralım mı? 

Ulu Cami önünde el açıp, “Allah rızası için biz zavallı işsiz gazetecilere de sınırsız BUKART” mı dilenelim?

Altepe’nin danışmanlığını yapan ey meslektaşlarım, ne dersiniz, biz işsiz gazetecilere ne önerirsiziniz? Sinan Tunç’a bi danışın isterseniz, o bir yol yordam gösterebilir size, ne de olsa meslektaşlarını daha çok düşünüyormuş!

@SuatOktySnck

Vatandaşı soymanın bin bir yolu!

Eğer vicdanınız tükendiyse ister doktor olun, ister esnaf, memur, yazar, sanatçı, eğitimci, asker, polis fark etmez;  sizin için vatandaş yolunacak kazdan farksızdır.

Nasıl mı?

İşte size iki basit örnek:

BİR:

Önceki hafta Tophane’deki Bursa Devlet Hastanesi’nde hasta annemin bazı evrakları almak için sağlık kuruluna başvurmuştum…

Orada ki görevli memurlar elime tutuşturdukları bazı evrakları, hastane kantinin içindeki fotokopi makinesinden 5 adet fotokopi çektirmemi istediler.

Kantine gittiğimde benim gibi sıra bekleyen birkaç kişinin daha olduğunu ve hepsinin de 5’er adet fotokopi çektirdiklerini fark ettim…

Sıra bana gediğinde, fotokopi makinesinin başında duran tezgahtar bayana kağıdımı uzattım, 5 adet kopyayı bana verdi ve tanesi 75 kuruştan 3 TL 75 kuruş ödemem gerektiğini söyledi.

Bir fotokopi çekimi normal şartlarda 25 kuruş olmalıydı.

Neden bu kadar pahalı olduğunu sorduğumda, görevli tezgahtar bayan, “Ben görevliyim, fiyatları ben belirlemiyorum” diye karşılık verince, çaresiz sustum, kuzu kuzu ödemeyi yaptım!

Neyse, tekrar içeri girip benzer soruyu fotokopi için beni kantine yönlendiren beyefendiye de sordum ama somut bir yanıt alamadım.

Sonra anladım ki, oradaki memurlar ile kantin arasında bir bağ var.

Nasıl mı anladım?

Çünkü; 5 kopya çektirmemi istemelerine rağmen ben sadece bir kopyayı kullandım, diğer 4 kopya ise gereksiz şekilde elimde kalmıştı. Belli ki orada görevli memur gelenleri bilerek kantine yönlendiriyor, kimsenin denetlemediği kantinde 25 kuruşluk işi 75 kuruşa yaparak, haksız kazanç sağlıyordu. 

Göz göre göre kazıklanıp aptal yerine konmaya mı yanayım, israf olan kağıtlara mı yanayım, yoksa gereksiz yere 3 TL ödemiş olmama mı?

***

İKİ:

Geçen Hafta bir arkadaşım, karısının rahim ağzında ortaya çıkan bir sıkıntısı yüzünden Bursa Onkoloji Hastanesi Polikliniğinden tavsiye üzerine kadın hastalıkları konusunda uzman olduğunu öğrendiği Jinekolog  Operatör Doktor Şükrü Okan Kaylar’dan telefonla randevu sistemi aracılığı ile muayene saati almış. Ve randevu saatinde orada olmayı da ihmal etmemiş.

Arkadaşım da eşi de endişeli, çünkü daha önce gittikleri sağlık ocağındaki aile hekimleri onlara iyi şeyler söylememiş.

Muayene sırası geldiğinde ise Doktor Şükrü Okan bey, hastanın yüzüne bile bakmadan, “Şu an çok yoğunum, sizinle ilgilenemeyeceğim, bir buçuk ay sonra (28 Nisan) tekrar gelin. Eğer durumunuz acilse Tıp Fakültesine gidebilirsiniz” diyerek hastayı başından savmış.

-Bir doktor muayene için gelmiş bir hastasına böyle davranabilir mi?

-Bir hastanın durumunun ciddiyetini anlamadan, bilmeden bir başka hastaneye gitmesini söyleyebilir mi?

Arkadaşım bu durumu eşinden öğrendikten sonra hemen, apar topar Onkoloji Hastanesi’ndeki hasta hakları birimine gidip durumu sözlü olarak aktarıyor, fakat o sırada hastanede görevli personelden Dr. Şükrü Okan Kaylar hakkında daha da şok edici bilgiler ediniyor. Şükrü beyin Onkoloji Hastanesi’nde asal görevi olan, gelen her hasta ile ilgilenmek yerine, aynı meslek ve branşından olan eşinin (Feyhan Kaylar) özel kliniğinden gelen hastalara öncelik tanımakmış meğer...

Bu durum üzerine arkadaşım, Dr. Kaylar’ın bu davranışının nedenini de anlamış.

Çünkü onlar Doktor Kaylar’ın doktor eşinin yönlendirmesiyle değil, randevu sistemi aracılığı ve doktor seçme haklarını kullanarak, devletin hastanesinde görev yapan devletin doktoruna güvenip gelmişlerdi. Ama yaşadıkları şok ve hayal kırıklığını tarif etmek mümkün değil!

Arkadaşım bu şoku atlatıp aynı hastanenin bir başka hekimi olan Jinekolog Operatör Doktor Levent Özgen’den randevu alıp eşini muayene ettirebilmiş. Dr. Özgen’in hastalarla olan ilişki ve samimiyetine de hayran kalmışlar…

***

Evet işte; iki doktor, bir hastane memuru ve hastane kantininin vatandaşa yaşattığı farklı olaylar!

Vatandaşı soyulacak kaz gibi gören iki zihniyet ve bir de gerçekten görevini yapmaya çalışan bir doktor…

Bu ülkede yaşamak zor evet; vatandaş olmak zor…

Hakkını aramak, aramaya kalkınca sesini yükseltmek, maazallah isyan etmek; protesto gibi anayasal hakkın olduğu halde bunu yapmaya kalkmanın beraberinde neler yaşattığını da son yıllarda sıklıkla görüyor, yaşıyoruz.

Sizin haklı olup olmamanızın hiç önemi yok artık. 

Erkler sizi haksız görüyorsa eğer, geçmiş olsun!

@SuatOktySnck

Bursa beni yine yarı yolda bıraktı!

Doğma büyüme bir Bursalı olarak defalarca söylediğim, onlarca, yüzlerce defa yazdığım saptamayı, Bursa bana 50 yaşımda bir kez daha belletti: Bursa kalıbının şehri değil!

Bakmayın 3 milyona yaklaşan nüfusunun ihtişamına, Bursa şişirilmiş balondan başka bir şey değil. Şiştkiçe şişiyor, gerildikçe geriliyor, kasılıyor, o kadar!

Biliyorum, biliyordum ama bu kenti de seviyorum, ne yapayım…

Bakın kenti diyorum, insanlarını değil…

Bursa gibi, hem dağı, hem denizi, hem tarihi, hem doğası (ovası yağmalansa da) Uludağ her şeye rağmen güzel…

Bursa’nın insanı Bursa gibi bir kentte yaşamayı  da, kenti de hak etmiyor. Bu kent hem daha çağdaş yönetilmeyi, hem de kentin değerlerine sahip çıkacak insanları hak ediyor!

***

2010’da çektiğimiz “Adı Aşk Bu Eziyetin-Camcı” ile boyumuzun ölçüsünü almış, “Bursa’da sinema yapılmayacağını anlamadınız mı?” diyenlerin uyarılarına rağmen, kısa film ve belgeseller çekmeye devam etmiştik…

16mm Sinema Atölyesi’nin kuruluşunun 10. yılındayız. Bursa’yı ve ülkemizi ulusal ve uluslar arası platformlarda temsil edecek nitelikli işlere imza attık 10 yılda.

Ve 6 yıl sonra yeni bir sinema filmi yapmak için harekete geçtik.

Geç bile kaldığımızın farkındayız…

Arada bir kaç teşebbüsümüz olsa da, yeterli destek ve kaynak bulamadığımızdan hayata geçiremeyen o projeleri rafa kaldırıp, daha başka ve özel bir proje geliştirdik: Ç-Engel

Evet, “Engel değilÇ-Engel Selami’nin Fevkalade Hikâyesi”ni film yapmak istiyoruz. Eldeki olanaklar kapsamında projemize maddi kaynak sağlamak, filmimizi yine Bursa’nın öz kaynaklarıyla ve bu kez daha iyi ve doğru koşullara çekmek için internet ortamında bir fon oluşturduk.

Sadece bir sinema filmi olmayan, aynı zamanda sosyal sorumluluk projesi kapsamında, “Apert sendromu”na farkındalık yaratacak projemiz için http://www.fongogo.com/ adlı internet ortamında faaliyette olan yerli bir platformda oluşturduğumuz profil ile 50 Bin TL toplamak için 3 ay önce kolları sıvadık.

İnSanat Derneği adına resmi bağış toplama yetkisiyle oluşturduğumuz fon için Bursa’da çalmadığımız kapı kalmadı.

Projenin önemini ifade etmek için Bursa BŞ Belediyesi Başkanı Recep Altepe’den defalarca randevu istedik, araya hatırlı isimleri koyduk… Aynı sunumu Bursa’mızın Valisi Türkiye Cumhuriyeti’nin kentimizdeki temsilcisi Sayın Münir Karaloğlu’na yapmak istedik ama ne Sayın Altepe, ne de Vali bey bizi ciddiye almadı, lütfedip görüşmek istemedi…

Osmangazi Belediyesi zaten, kendi sınırları içerisinde sanat yapmaya çalışan bizim gibi bir sivil toplum örgütünün farkında bile değil ki, başkan Mustafa Dündar beyin randevu vermeyeceğini bile bile yine talepte bulunduk ama nafile, Dündar’ın dünyasına yaklaşmamız imkânsız kaldı.

Gazetecilik dernek ve cemiyetlere bizzat kendim gidip sunum yaptım, Ak Parti’li Bursalı vekillerimize telefonla ulaşıp görüşme talebimiz oldu. Projemiz partiler üstü bir iş olmasına rağmen sadece CHP Bursa Milletvekili Ceyhun İrgil ile görüşebildik. İrgil destek olacağını söyledi ve hemen Kültür Bakanlığı Sinema Genel Müdürlüğü ile bağlantıya geçti…

Ardından da Bursa Nilüfer Rotary Kulübü’ne, sonra da Koza Lions Kulübü’ne birer sunum yaptık. Sadece Koza Lions bir miktar destekte bulundu…

Bursa Ticaret Sanayi Odasına (BTSO) ulaşmaya çalıştık, ama beyhude bir çabaymış, onu da anladık! Facebook’ta 2822 kişilik arkadaş gurubumdan sadece 8 arkadaşım katkıda bulundu ki, fon hesabına yapılan bağışlar karşılıksız değildi. Her destek karşılığında, ana sponsorluktan, filmde rol almaya, afiş ve DVD ve Gala’ya davet edilmeye kadar bir takım ödüller vaat ediliyordu.

20 TL’den başlayıp, 50, 100 ve 25 Bin TL’ye uzanan kalemlerde destek yapılabilirken 93 günde sadece 1680 (yazıyla: bin altı yüz seksen) Türk Lirası toplayabildik…

Oysa sadece Facebook arkadaş grubumdan gerçek anlamda, kredi kartı kullanan ve beni doğrudan tanıyıp mücadelemizi bilen en az 500 kişi vardır diye düşünüyoruk; sadece20’şer TL destekte bulunmuş olsalardı, projemiz için hatırı sayılır bir katkı yapmış olacaklardı.

Bakın sadece 20 TL diyorum; “Yirmi Türk Lirası” neredeyse iki paket sigara parası…

Ve bir kez daha anlaşıldı ki Facebook arkadaşlığı da en az Bursalılar ile hemşehri olmak gibi gerçeklikten uzak bir illüzyonmuş…

Ç-Engel filmimizi çekebilmek için fon hesabımız tek yol değildi elbet.

Kaldı ki, projemizin gerçek bütçesi 2 milyon TL civarında. Bunun için TC Kültür Bakanlığı Sinema Genel Müdürlüğü’ne başvuruda bulunduk.  Bakanlık bu kez destek olarsa filmimizi çekeriz, destek olmazsa, ki bugüne kadar bizi yok sayan devlet bundan sonra tanır mı bilemem ama muhtemelen nasıl bir strateji belirler de filmimizi çekeriz, veya çekebilir miyiz?

Allah kerim…

NOT: Projemize destek olan ve 1680 TL toplamamıza katlı sağlayan 17 kişiye çok teşekkür ediyorum. Eğer bu film çekilirse onların desteği yadsınamaz!

@SuatOktySnck

Ezile ezile 1 puan aldık, mutluyuz(!)

Maçtan hemen önce, Twitter hesabımdan “Bu akşam Fener Fener gibi oynarsa onları rahat yeneriz, yok eğer Fener, tıpkı Amed gibi, GB gibi oynarsa, Fener bizi yener! Demedi demeyin!” diye yazdım…

Tribünler boş, ekranlarının başında olanlar, raporuyla Bursaspor’u PFDK’ya sevk eden hakem Hüseyin Gökçek’e, sonra TFF’ye ve ardından da hakeme attığı bozuk para ile sahanın kapanmasına vesile olan, sözde Bursasporlu o sahtekara sonsuz saygılarını sunuyor, tribünde olmasalar bile, kâh Timsah Arena’nın dışından, kâh televizyon karşısında desteklerini esirgemiyordu…

Heyecan had safhadaydı...

Maç başladı ve o da ne; Fener akın akın geliyor, Bursaspor top yekün, “Çanakkale geçilmez”i oynuyor, diyemiyorum; çünkü ortada ne Çanakkale var, ne de Fener’in hızını kesebilecek geçilmez bir hamle!

Fener Fener gibi oynuyor ama Bursaspor Bursaspor gibi değil, tam tersi Amed ve Gençlerbirliği gibi oynamaya niyetli...

Bursa’dan Fener’e gidenler; Volkan Şen ve Fernandao sanki eski takımlarına karşı değil de karşılarında ezeli rakipleri G.Saray varmışçasına hırslılar; hırsları gözlerini de karartmış olmalıydı ki, yakaladıkları çok uygun fırsatları ya çerçeveyi bulamadıkları için harcadılar ya da Harun Tekin’e takıldılar…

Evet; Harun!

Geçen sezonun Bursaspor’da en fazla forma giyen ismi, bu sezon önce Ertuğrul Sağlam’ın, ardından da Hamza Hamzaoğlu’nun altın makasıyla kesik yemiş, yeni transfer Mert Günok’a kaleyi kaptırmıştı.

Mert, önce Ertuğrul Sağlam’ın başını yedi, sonra da hatalarıyla Hamza hocanın ve taraftarın canına tak ettirdi.

Harun da yedekte kaldığı süre içerisinde boş durmamış, kendini iyi hazırlamış ki, emaneti geri aldığı iki maçta da kalenin esas sahibi olduğunu dosta düşmana kanıtladı.

Maç, Fenerbahçe takımı ile Bursasapor savunması arasında geçti, demek haksızlık olmaz; hatta bence, Kaleci Harun, Şamil ve Hosogai ile rakip forveti arasında oynandı, demek mücadelenin nasıl geçtiğini, elde edilen tek puanın aslında bu üç ismin, neredeyse kusursuz futbollarıyla alındığını rahatlıkla söyleyebilirim.

Maçtan sonra Hamza hoca “iyi mücadele ettik” diye özetlemiş maçı.

Hayır, tekrar ve defaatle belirtiyorum ki,  iyi mücadele eden 3 kişi vardı: Şamil, Hosogai ve Harun…

Fenerbahçe, hiç olmadığı kadar rahat geldi Bursaspor ceza sahasına. Onlara baskı yapan ne bir forvet, ne de bir orta saha dizilimi vardı; savunmanın sol kanadı yol geçen hanı gibiydi; beceriksiz olan Fener forveti ve muhteşem oynayan kaleci Harun…

İkinci 45 dakika “Hamza hoca nasıl bir müdahalede bulunacak, acaba kötü futbolun farkında mı?” diye düşünürken, değişen hiçbir şeyin olmaması umutlarımızı da köreltti.

“Geçen yılın 3 kupa kazanmış bir takımın (G.Saray) teknik direktörü kendi sahasında nasıl bu adar mahkum oynatır yeni takımını? Acaba rakibinin UEFA Kupası’nda oynadığı L.Moskova maçındaki performansından mı etkilendi?” diye için için içimizi kemirirken, Hamza hoca 1 puana yatmak için Necid’i kenara alırken, Fenerbahçe maçı kazanma hamlesini Van Persie’yi sahaya sürerek yapıyordu.

Evet; haddini bilmek iyi bir şeydir. Ama bu takım Başakşehir gibi bir rakibe karşı gerçek performansını gösterirken, Amed ve G.Birliği gibi rakiplere karşı da tuhaf yenilgiler aldı...

Evet; Bursaspor Süper Lig’in son 6 sezonunda sahasında Fenerbahçe’yi hiç yenemedi. Son lig galibiyetini Fenerbahçe karşısında şampiyonluk yaşadığımız 2009-2010 sezonu 22. haftasında İstanbul’da 3-2’lik skorla almıştı. Lig tarihi boyunca 94 kez karşılaşırken Fenerbahçe 48, Bursaspor 13 kez kazanmış olabilir. Ama bu kadar kötü de oynanmaz ki arkadaş.

Evet; bir puan güzel hatta bu berbat futbola lüks bile…

Bursaspor iyi oynayıp da yenildiği ve puan kaybettiği maçları da var ama bir Bursasaporlu olarak beni üzen, korkak ve kişiliksiz futboldur.

Tek tesellim; Harun Tekin’in yeniden kaleyi devir alması. Eğer bir sakatlık olmazsa ve eğer Hamza hoca özgüvenini kıracak bir şey yapmazsa, Harun’u bir daha kaleden kimse koparamaz!

@SuatOktySnck

Kim bu İsmail Akbay?

İçinizde İsmail Akbay’ı tanıyan varsa parmak kaldırsın…

..?

Peki kimdir sizce İsmail Akbay?

Besteci olabilir mi?

Ya da şarkıcı?

Tiyatro oyucusu?

Yazar?

Gazeteci?

Futbolcu olabilir mi?

Yok canım, futbolcu olaydı, ya da şarkıcı veya artis, tanırdık mutlaka(!)

En azından ben tanırdım, değil mi?

Star’da (dün gece) yayınlanan Okan Bayülgen’in Dada programını izlerken, aslında formatına pek de aykırı olan, Prof. Dr. Arsev Eraslan ve Stuart Kline adlı iki konuğu dikkatimi çekti.

Sürekli “lay lay lom, şıkıdım yandan aman oh(!)” modundaki içeriğine uygun akan programda bilim konuşulunca ister istemez dikkat kesildim.

“Okan Bayülgen’in başına sünger mi düştü, hayırdır, ne oluyoruz? NASA, Bilim, kara delikler, Einstein felan..." derken, bu iki konuk; bilim üzerine, NASA’da çalışan Türkler üzerine konuşmaya devam etti ve sıklıkla İsmail Akbay ismini telaffuz ettiler…

Ve birçok kişi İsmail Akbay’ı ilk kez bu şekilde duymuş oldu...

Bilen biliyordu gerçekten de, kimdi İsmail Akbay? 

NASA tişortlu konuklardan, Türk Havacılık Kronolojisi kitabının yazarı Amerikalı (İnternette casus olduğuna dair bilgiler dolaşan) Stuart Kline, İsmail Akbay’ın 1930 Mudanya’nın Trilye (Zeytinbağ) beldesinde doğmuş olduğunu söyleyince şaşkınlığım bir kez daha arttı.

Akbay, NASA’da çalışmış, Bursa Erkek Lisesi ve ardından devam ettiği İstanbul Haydarpaşa Lisesi mezunu bir hemşerimizmiş meğer ve ben bu ismi daha önce duymamıştım.

Kendimden utandım...

Meğer ne cahilmişim ki, bir Bursalının NASA’da çalışmış olduğundan habersizmişim...

Sadece NASA'da çalışmış olması değildi onu özel kılan.

Çünkü Akbay aynı zamanda NASA'da çalışan ilk Türk mühendis. 1956 yılında Üniversite eğitimi için ABD’ye gidiyor ve Tennessee Üniversitesi’nden fizik mühendisi olarak mezun oluyor. 

İşte onda sonra Dünyaca ünlü roket bilimci Dr. Wernher Von Braun tarafından Marshall Uzay Merkezi’nde Apollo Saturn V-S1C roketinin F1 motoru entegrasyon çalışmalarını sürdürecek mühendis ekibine seçilen birkaç mühendisten biri olmayı başarıyor Akbay.  Ve aynı zamanda Apollo - Soyuz Test Projesi'nde Saturn 1B/H-1 motor entegrasyon çalışmalarında da öncülük eden birkaç isimden biri. İsmail Akbay 1963-1975 yılları arasında NASA’da yönetim kademelerinde de görev yapacak kadar üst kademelere yükseliyor.

NASA deneyiminden sonra uzay teknolojilerinin Amerikan uzay sektörüne transferi ve diğer federal bütçeli teknolojilerin ticarileştirilmesi alanında çalışan bu değerli fizikçinin ülkemize bir faydası olmamış mı dersiniz?

Olmaz mı?

1996 yılında Ege Serbest Bölgesi’nde Uzay Kampı kurma fikrinden bahsederek Uzay Kampı Türkiye düşüncesinin ilk temellerini atıyor. Haziran 2000’deki açılış törenine katılıp kampın sonraki gelişim ve ilerlemelerini takip ederek Uzay Kampı Türkiye’nin en büyük destekçisi oluyor.

Düşünsenize; Mudanya ilçesinin (o zamanlar köy olan) Zeytinbağ’da doğmuş bir köylü çocuğu, taa Amerikalara gidiyor, Dünyanın en önemli projesinde görev yapıyor ve Bursalıların bundan haberi yok.

İsmail Akbay gibi bir değer Bursa’dan çıkmış ama Bursa Valiliği, Bursa BŞ Belediyesi, hatta BTSO, bugüne kadar neden her hangi bir girişimde bulunmadı; ya da bulundu da neden kamuoyuna yeterince yansımadı, yansıtılmadı, merak ediyorum!

İsmail Akbay, emekli olduktan sonra yaşamını sürdürdüğü ABD'nin Huntsville kentinde, evinde çıkan yangında dumandan boğularak 2003 yılında ne yazık ki hayatını kaybetmiş. Akbay’ın ölümü de ayrı bir trajedi aslında; karısını alevler arasından çıkardıktan sonra geride kalan çok sevdiği köpeğini de kurtarmak için tekrar eve giren Bursalı bilim adamının bu özverisi ne yazık ki hayatına mal olmuş!

İsmail Akbay’a Bursa’nın ve Bursalının bir vefa borcu olduğunu düşünüyorum.

Bir bilim merkezine, bir caddeye veya bir meydana ismi verilemez mi? 

Heykeli dikilemez mi?

Zeytinbağ’da doğduğu ev müze yapılamaz mı?

@SuatOktySnck

Metro mu, hızlı tramvay mı?

Önce adını koymak lazım...

BursaRay Metro mu, tramvay mı?

Metro diyorlar ama Bursa’da işleyen raylı sistem sadece “Hızlı Trmavay”dır.

Yani Metro değil, bildiğimiz tramvayın biraz daha hızlısı. Metro olsa tamamı yerin altında ve hızı çok daha fazla mı fazla olmalı…

BursaRay hızlı mı?

Eh işte, metro kadar olmasa da fena değil…

O zaman tam metro değilse yarım metro dememiz lazım; yani hızlı tramvay!

Lakin, gel gelelim, görmemişin raylı sistemi olmuş, onu da metro sanmış durumu hasıl olmuş vaziyette…

Neyse, halk arasında bilinen tabiriyle, Bursa’nın Metrosu var ama bu metroyu adâbıyla kullanmayı, binmeyi, inmeyi, orada yolculuk etmeyi, yürüyen merdivenlerde nasıl duracağını bilmeyen bir güruh da var; anımsatayım dedim.

Yani şöyle böyle değil; bal gibi metrodan inip-binmesini beceremeyen çok ciddi bir kitle yaşıyor Bursa’da!

Bunlar dışarıdan gelen yeni göçmenler falan değil, aman yanlış anlaşılmasın.

BursaRay’ı sıklıkla kullanan bir Bursalı olarak, söyleyebilirim ki; durum içler acısı…  

Türk halkının ne kadar eğitimsiz ve bir o kadar da saygısız olduğunu anlamak istiyorsanız, BursaRay’ı kullanın ve orada olanları trajik olarak gözlemleyin.

Durum tahmin ettiğinizden de vahim!

Vagonlara binmeye çalışırken “aman bir an önce yer kapayım” telaşına düşen sevgili Bursalı hemşerilerimiz, aniden kapılara hücum eder;  ama nafile… Çünkü aynı anda içeridekiler de inmeye çalışır ve onlar da inemez.

 Ve kafası basmaz, şunu düşünemez: “Eğer içeridekiler inemezse, boşalıp yer açılamaz, önce ben onların inmesine izin vereyim ki, yer açılsın ve ben de binebileyim”

Hürraaaa, kapılara…

İnenler ile binenler arasında amansız bir mücadele başlar!

Biraz abartıyor muyum?

Evet abarttığımın farkındayım, ama bizzat kendim yaşadığım olaylar bunlar. Bir keresinde Şehreküstü İstasyonu’nda tam inerken, benzer bir durum ile karşılaştım. Ben inmeye çalışırken aynı anda kalabalık bir güruh içeri girmeye yeltenince tam kapının önünde kollarımı açıp, “Giremezsiniz, önce inenlere izin verin” diye bağırdım.

Vayy, bunu yapan sen misin?

Vagona binmeye çalışan bir vatan evladı, bana hakaretler etmeye başlamaz mı?

Allahtan içeridekiler benden yana tavır aldılar da olay daha fazla büyümeden yatıştı.

Bir keresinde de vagona panik halde binmeye çalışan bir hacı amcaya müdahale etmiş, daha sonra da hacı amcanın “Karışma bana, yoksa seni gebertirim” tehdidiyle karşılaşmıştım.

Yürüyen merdivenlerden saygı gereği sağ tarafta durup acelesi olanların hızla geçmesi için sol tarafı boş bırakmak gerekir; bu basit saygı kuralına uyan var mı?

Ne gezeeerr…

En son, Olay Gazetesi yazarı Adnan Baştopçu, yolculuk sırasında uyulmayan bir başka saygı kuralını kaleme alarak konuya değinmiş ve Bursalı hemşerilerimizin yolculuk hallerine bizzat, şahsen kendisi tanıklık etmiş.

Not: Bununla ilgili; İnSanat Derneği olarak “Bursa’da yaşıyorum, Bursa’yı seviyorum” başlıklı birer (demo) film çekmiştik; meraklılar için linkini paylaşıyorum: http://insanat.web.tv/video/burulasa-demo-film__p4bcksf5xri

@inSanatDernegi

Bursaspor’u kim eledi?

Geçen yılın Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Türkiye Kupası finalisti Bursaspor, bu yılın kupa elemelerinde grubundan yenilgisiz çıktı ve Amed adlı iki alt ligde yer alan bir takımla eşleşti.

Maç Bursa’daydı…

Tıpkı geçen yılın kupa finalinin oynandığı gibi…

Bu arada, geçen yıl bize kupayı zehir eden takımın teknik patronu da bu yıl bizim takımın başında, işe bak!

Maç değil Bursa’da, galaksinin her hangi yerinde, bir değil, bin kez de oynansa Amed’in Bursa’yı yenme olasılığı “binde bir”di…

Pazar günü işte bu “binde bir” ihtimal gerçekleşti.

Neden gerçekleşti?

“Amed gibi alt ligde oynayan vasat bir takım, nasıl oldu da Bursaspor gibi üst düzey bir takımı yendi?” sorusunun yanıtı aslında basit!

Rakibi küçümsemek…

“Biz bu takımı havada karada yeneriz” havasıyla maçı ciddiye almamak…

Tarihte örneklerine rastladığımız, İstanbul takımlarının da başına gelen, bu kez bizim de başımıza geldi…

Ve “Rakibi küçük görmenin, maçı ciddiye almamanın” işleyen evrensel kuralı da yerini buldu:

Hüsran ve rezillik…

Bu rezilliğin tek sorumlusu var o da Hamza Hamzaoğlu’dur…

Maçtan sonra ki açıklamalarını okudum da gerçekten inanamadım.

Yok Amedli bazı futbolcuları kutlamıyornuş da, yok kışkırtmışlar da, yo şu yok bu…

Ey Hamzaoğlu Hamza!

Maç Bursa’da…

Rakibin taraftar desteği yok…

Ve rakip senin sıkletinde değil…

Çıkıp, “Bunun suçlusu benim, takımı bu maça motive edemedim, rakibi ben dahil hepimiz küçük gördük ve bu yüzden yenildik” deseydi, eyvallah…

Hâlâ elenmeye bir kılıf aramaya çalışması fena halde canımı sıktı.

Neden?

Çünkü geçen yıl hemi Bursa'da, hemi de yorgun kadrosuyla kupayı elimizden alan takımın 3 kupalı teknik direktörüydü Hamzaoğlu, …

Bu söylemler yakışıyor mu Hamza hocaya?

Lamı cimi yok!

Adamlar geldiler, Bursaspor gibi bir dev takımı, Bursa’da elemeyi başardılar.

Kim başardı?

Bir futbol takımı başardı.

Bu takım resmi ve TFF’ye kayıtlı tescilli bir spor kulübü müdür?

Evet…

Oynadığımız bir spor müsabakası mıydı?

Evet…

Yaaa eveeett, elbette EVET…

Madem devletin tanıdığı legal bir spor kulübü ile oynuyorsun ne diye maçı maç olmaktan çıkarıp onların istediği “savaş” kategorisine sokarak tuzağa düşüyorsun?

Sonuç: 1-2 ile kupaya elveda…

Adı Aşk Bu Eziyetin, ama bu eziyet falan değil düpe düz "YÜZ KARASI!"

Maça bu mantıkla bakarsan, değil Bursa’da, Mars’ta bile oynarsan kaybedersin…

Maçtan sonra terör örgütü yandaşlarının paylaşımları sapır sapır ayyuka çıkmaya başladı.

E çıkar tabi…

Onlara bu fırsatı tanıyan, haykırma şansı veren senin basiretsizliğinse; ya çıkıp rakibini alkışlayacaksın ya da hatanı kabul edip susacaksın!

Sonra da “ben nerede yanlış yaptım?” diye düşünüp, bu kayıptan gerekli dersleri çıkaracaksın!

Çünkü bu kaybın yarası nasıl kapanır bilmem... 

Taraftarın Hamza hocaya olan güveni ciddi anlamda zedelemiştir…

Hamza hoca bunun farkına varamazsa, seneye soluğu Amedspor’un başında alır, demedi demeyin(!)

@SuatOktySnck

Beyaz Şov ilaç gibi geldi(!)

Beyaz Şov’dan ilaç olur mu, demeyin, olur olur bal gibi olur. Siz yeter ki isteyin, isterseniz Beyaz Şov’dan yağ bile çıkartırsınız(!)

AK Parti ve medyasını hayranlıkla izliyorum…

İnanın mübalağa etmiyorum.

Bunu planlı mı yapıyorlar, yoksa doğaçlama mı takılıyorlar bilmiyorum ama gündem onların istemediği şekilde gelişmeye görsün, ne yapıp ediyorlar, şak diye gündemi değiştiriyorlar.

Müthişler…

Geçen hafta herkes Diyanet’in açıklamalarını konuşuyordu, böyle bir konunun gündeme gelmesi kuşkusuz en çok iktidarı ve iktidar yanlılarını, tabiri caizse yandaşları rahatsız ediyordu ki, Beyaz Şov’a telefonla katılan, (muhtemelen sahte isimli) öğretmen olduğunu iddia eden bir kadın, “Çocuklar ölmesin” başlığında bir hayli dokunaklı ve ajite edici bir konuşma yaptı. Beyazıt Öztürk de bu konuşma karşısında, dayanamayıp, hem anlatılanları, hem de telefondaki kadın öğretmeni alkışlattı.

Konuşmayı daha sonra internetten izledim. Yetmedi, konuşmanın deşifresi yapılmıştı onu da okudum ve sosyal medya hesaplarımdan paylaştım. Sonra bir daha okudum ve tekrar tekrar izledim, acaba ben mi bir şey atladım, kadın nerede ve nasıl terör örgütü propagandası yaptı, diye incik-mıncık ettim, sözlerinin alt metnini didik-didik kurcaladım, burkaladım ama ne PKK’yı öven bir söze rastladım, ne de devleti ya da güvenlik güçlerini yeren bir cümleye…

Tek bir kelime hakaret de yoktu, küfür de… Terörü öven bir harfe dahi rastlayamadım.

Sadece Güneydoğu’da yaşanan trajik olaylara dikkat çekiyor, “çocuklar ölmesin, öldürülmesin” diyordu. Bu sözü duyan her kim olursa olsun, vicdanı olan, ana-baba olan, her evlat sahibi kayıtsız kalamaz, kalmamalı. Seyirciler de doğal olarak alkışladı.

Amma ve lakin, ertesi gün, başta Beyazıt Öztürk olmak üzere, Doğan Grubu, iktidar yanlısı medya tarafından hedef tahtasına kondu ve yetmedi savcılar harekete geçerek Beyaz Şov hakkında soruşturma başlattı...

Ve çok geçmeden, hem Doğan Grubu, hem de Beyazıt Öztürk işlemedikleri bir günah yüzünden özür dilemek zorunda kaldı.

Evet; bence de ortada ne bir günah vardı, ne de bir suç.

Fakat güçlü olanlar bunun bir suç olduğunu ilan etmişlerdi bi kere; onlar “bu bir suçtur” dediler miydi, suç olmasa da, bugünün Türkiye’sinde artık o bir suç, bunun etrafında dolanan herkes de suçludur. BİTTİ!

O nedenle ben Beyazıt Öztürk’e de, Doğan  Grubu’na da kızamıyorum.

Ama belki Beyaz, “Ben ortada bir suç göremiyorum, yayını defalarca izledim ve böyle bir şey göremedim ama eğer farkında olmadan bir şeyi atladıysam ve bilmeyerek buna ortak olduysam elbette özür dilemesini de bilirim” diyebilirdi…

Engizisyon mahkemelerince suçlu ilan edilen ve af edilmesi için işlemediği suçu itiraf etmek zorunda kalan orta çağ insanları gibi, kaderine razı oldu, yılların şovmeni.

Çünkü Beyaz, karşısındaki kudretin affı olmadığının, lanetleneceğinin farkındaydı. Olmayan suç yüzünden özür dilemek zorunda kaldı ki, koskoca Doğan Grubu bile özür dilemişken Beyazıt Öztürk de kim ki?

Gündemi değiştirmek için yakaladıkları fırsatı kaçırmayacaklardı Erkler…

Bu fırsatı kendilerine veren Ayşe adlı öğretmene de binlerce kez teşekkür etmeliler(!)

Artık, Diyanet’in yaptığı o sıkıntı verici açıklamalar değil, sahte kimlikli o malum öğretmen ve Beyaz Şov konuşulmaya başlanmış, Diyanet unutulmuştu.

Sahi diyanet ne demişti ki…

Amaan boş verin; Beyaz nasıl özür diledi ama(!)

Ha bu arada; o programa katılan kadın gerçekten öğretmen miydi? Yoksa o da piyesin bir parçası mıydı, bilemiyorum ama eğer gerçekten öğretmense ve eğer gerçek adıyla programa katılmış olsaydı, başına kim bilir neler gelirdi, varın siz düşünün gari!

@SuatOktySnck