Cumartesi, Temmuz 25, 2015

Yandı balık yan gider!

Benciller diyarı Anadolu, nankör dolu!
Ne bahtsız coğrafya burası, Anadolu, kaos ve göz yaşı dolu…
Bu topraklara huzur ve mutluluk haram…
Lanetli miyiz neyiz?
Her şey ama her şey…
Herkes ama herkes tek bir şey için mücadele ediyor: Ego
Yani kendileri için…
Başkasını düşünen yok..
Her hangi bir yerde, bir sıraya (kuyruğa) karşıdan şöyle bir kaç dakika bakın, nasıl saygısız, nasıl görgüsüz, sabırsız ve nasıl egoist olduğumuzu anlayacaksınız.
Çıkın trafiğe görün: "Önce ben geçecem, önce ben gidecem, önce ben!
Ben, ben, bennnn"diyen milyonlarca bencil yaratık...
Sonuç?
Sonucu her bayram öncesi ve sonrası görüyoruz: Trafik kazalarında akrabasını bir kazada kurban vermeyen kaldı mı?
***
PKK terör örgütünün bir lideri var. 15 kusur yıldır ömür boyu hapis cezasını İmralı’da çekiyor.
Suçu sabit.
Uluslar arası alanda bile terör örgütü olduğu tescillenmiş bir örgütün liderine bir başka coğrafyada olsa verilecek ceza belliyken, bizde, birilerinin dayatmasıyla ömür boyu ceza layık görüldü...
Neyse…
PKK lideri Apo’nun Kürt halkının haklarını savunduğu iddia ediliyor ve birçok kişi buna inanıyor. Peki gerçekten böyle mi?
E bu gerçekse, peki neden PKK, Apo’nun serbest bırakılmasını barış sürecinin en önemli şartı olarak öne sürüyor?
E hani esas olan Kürt halkıydı, haklarıydı?
Apo’nun çıkması mı önemli, Kürt halkının huzurlu olması mı?
Eğer Kürt halkı önemliyse neden Apo’nun serbest kalması ana şart?
***
Neyse bunu da geçtik, peki ya CHP’ye ne demeli?
CHP lideri Kemal Kılıçdaroğlu girdiği beşinci seçimi de geçen haziran başında nihayet kaybetti!
Evet nihayet diyorum çünkü, çağdaş ülkelerdeki emsalleri, bu tür durumlarda, değil beş, kaybedilen ilk seçimin hemen ertesi günü istifa edip işi daha iyi yapabilecek başkalarına yerlerini bırakıyorlar!
Kemal Kılıçdaroğlu görevini bıraktı mı?
Hayııırrr!
Neden?
Ah o ego ah..
Ah o bencillik ah!
Yoksa koltuk sevdası, iktidar hırsı mı desem, ne desem!
***
CHP’de durum böyleyken AKP’de farklı mı ki?
Ahmet Davutoğlu 7 Haziran seçimlerinde başarı oldu, denebilir mi?
Kaybettiği oyların bedelini istifa ederek ödemesi gerekmez miydi?
Hadi, diyelim o göreve zaten atama ile geldi, görevden alacak olan da onu oraya getiren…
Peki ya onu göreve getiren Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın tavırları?
Bencillik kavramının hangi mertebesine denk gelir dersiniz?
***
7 Haziran’dan sonra olanlara bir bakın...
Barış süreci adı altında yürütülen görüşmeler, ardından peş peşe gelen sadırılar, bombalamalar, cinayetler, ölüm, kan ve gözyaşı…
Hepsi ama hepsi tek bir şeye hizmet ediyor: Büyük egonun daha da büyümesine…
Yani, Recep Tayyip Erdoğan’ın başkan olabilmesine fırsat yaratacak zeminin oluşmasına!
PKK bilerek ya da bilmeyerek, isteyerek ya da istemeyerek son saldırılarıyla HDP’yi çemberin dışına itip oyların AKP’ye kaymasına yardımcı oluyor.
E MHP ve Bahçeli’nin yaptıkları da herkesin malumu...
Geriye tek bir şey kalıyor.
RTE’nin istediği ve apaçık dile getirdiği “Verin 400 milletvekili bu iş huzur içinde çözülsün” sözünün altının doldurulması.
Anlaşıldığı üzere büyük ego, ülkeyi, seçmenini, ekonomiyi, fakir fukarayı, müteddeyin kesimi, müminleri, muhafazakarları, Fenebahçelileri, Trabzonsporluları düşündüğü falan yok.
Tek derdi başkan olmak ve ömrünün kalan kısmını huzur içinde tamamlamak...
Çünkü biliyor ki, kendisinden sonrası tufan!
O tufanı kim yaşarsa yaşasın, aman ona bir şey olmasın da…
Kendisi yanacağına, kim yanarsa yansın da...
Yandı balık yan gider(!)

Perşembe, Temmuz 02, 2015

Bi daha PTT’den kargo gönderinin…

Hani bir tekerleme vardır ya, “Ankara’nın Dikmeni, bi daha oraya gideni öpmeli…”
Bu tekerlemedeki “öpmeli” kısmını değiştirdiğimi hemen anlamışsınızdır.

Evet aynen öyle… Bi daha PTT ile kargo göndermeye kalkanı münasip tarafından öpmeli(!)

Şaka değil, ciddiyim, hem ciddi, hem de öfkeli…

Oysa PTT Kargo ile daha önce de ciddi sorunlar yaşamıştım.
Mesela, 2011’de Kültür Bakanlığı’nın PTT kargo ile Ankara’dan adresimize yolladığı, içinde yapımcı belgemizin olduğu kargo tam 29 gün gecikmeyle, önce İstanbul, sonra İzmir ve ardından yine Ankara’ya gitmesi, ardından da özel bir kargo şirketi aracılığı ile (tarafımızdan) ödemeli olarak bize ulaştırması ilk ve en büyük vukuatıydı.

O tarihten bu yana PTT kargo ile çalışmıyor, çalışmamaya da özen gösteriyordum.
Lakin geçen hafta, İstanbul’dan bir arkadaşım PTT Kargo aracılığı ile bir flash disk göndererek, benden uzun metraj sinema filmimiz Adı Aşk Bu Eziyetin HD kopyasını yükleyip geri yollamamı istedi.
Aynen yaptım…

Bir an, PTT Kargo’nun sabıkasını unutup, geldiği gibi kargoyu PTT ile yollama gafletine düştüm. Kargonun üstüne, hem alıcının, hem de göndericinin adresini ve cep telefonlarını da yazdım. (Zaten yazmasam da iletişim için bir telefon mutlaka istiyorlar)
Neyse, paketimi PTT Kargo ile gönderdim. Kargo takip numarası ile de paketimin izini sürmeyi ihmal etmedim.

En son ulaştığı merkez alıcı adresinin bulunduğu Beşiktaş PTT olduğunu görünce, “Tamamdır, bu sefer sorun yok!” dedim…

Hay demez olaydım!

İki gün sonra arkadaşım beni aradı ve paketin kendisine ulaşmadığını söyledi. Sonra internetten baktığımda bir de ne göreyim; adres tanınmadığından kargonun iadesine…
Arkadaşım kargoyu adresinde bekliyor fakat PTT Kargo, adresi bulamayıp, zarfın üstündeki telefon numaralarını da dikkate almadan, ulaştırmakla yükümlü olduğu emaneti, yani kargoyu gözünü bile kırpmadan geri yollamak üzere çuvala atıyor. Araya hafta sonu giriyor ve pazartesi ilk işim hemen önce Bursa PTT Kargo servisini aramak oluyor. Paketimin henüz gelmediğini öğrenince ardından da İstanbul Kargo Servisi’ni arıyorum…

Paketim hala İstanbul’daymış.
Oradaki görevlilerden, kargonun yeniden Beşiktaş’taki PTT şubesine yönlendirmesini rica ediyorum. Görevli ne derse beğenirsiniz? “bize hemen bir dilekçe yazıp, kimlik fotokopisi ile birlikte faks çekmeniz gerekli“
Yıl 2015…
“Ne faksı, ben nerede bulacam faksı? Mail atsam olmaz mı?” diyorum.
“olmaz, prosedür böyle” yanıtı beni çileden çıkartıyor.
Kızıyorum, sinirleniyorum, oruç ağzımı bozmamak için zor tutuyorum kendimi.
“Bakın” diyorum, “Ben bir aptallık yapıp PTT Kargo’yu tercih ettim, sizden ricam lütfen bunu Beşiktaş şubenize geri yollayabilir misiniz?”
-Hayır olmaz. Kurala uymanız gerek!
-İyi de benim günahım nedir? PTT Kargoyu seçmek suç mu? Görevli arkadaş neden zarfın üstündeki numaraları aramadı? Diye soruyorum...
“Görevlinin böyle bir mecburiyeti yok” yanıtını alıyorum.
“İyi de özel kargolar bu durumda alıcıyı arıyorlar” diye ekliyorum, verdikleri yanıt, “haklısınız” oluyor.
“Haklı olmak istemiyorum, lanet olası, kargom 7 gün geçmiş ve neden yerine ulaşmamış?” diye daha da öfkeyle soruyorum, yanıt aynı:
“halısınız!”
Son sözüm, “bi daha PTT Kargo’yu kullanırsam Allah belamı versin” oluyor.
Kargom dün iade oldu ve bu sefer aynı paketi özel kargo ile aynı adrese yolluyorum. Arkadaşım mesaj atıyor: “kargo geldi!”
Olan benim öfkeme , önce 7, sonra da 15, toplam 22 TL masraf ve 9 günlük bir zaman kaybına mal oluyor…

PTT devlet bürokrasisinin tüm hantallığı ile ne özel sektöre rakip olabiliyor, ne de hizmet görevine yerine getiriyor, yapabildiği tek şey sorun çıkarmak!


Pazar, Haziran 28, 2015

65’lik bir Fransız seyyah…

Ermenistan’ın Gümrü kentinden saat 15:00 gibi bir minibüs ile Tiflis’e yola çıktık.
Dağları taşları aşıp, 6 saat sonra Tiflis’e İrmeni otele ulaştığımızda bizi Fransız bir amca karşıladı.
Tiflis’te bir gece kalacak, ardından da ertesi gün İstanbul’a uçacaktık.

Odalarımıza yerleştikten sonra, tercümanımız Nil’in de refakatiyle (ki Nil, bu Fransız amcayı daha önceden de tanıyormuş) Tiflis’te akşam yemeğini bir yerlerde yemek için yollara düştük. Önde Fransız amca, arkasında biz, Şurası Tiflis’in meydanı, burası Ermeni mahallesi, arkasındaki de Azeri mahallesi derken, Kura (Mt'k'vari) Irmağı’nın kenarında bir restorana kadar yürütüldük(!)
Yürütüldük diyorum, çünkü neden yürüdüğümüzü de, Fransız amcayı yakından tanıdığımız zaman daha iyi anladık.

Kafkas mutfağının özgün yemeklerini tattıktan sonra, bize eşlik eden bu 65’lik delikanlıyı da yakından tanımak istedim.
Adını sorduğumda, bu enerjik Fransız ihtiyarın “Thierry Bussy” olduğunu öğrendik.
Futboldan az çok anlayan her vatan evladının vereceği ilk tepkiyi verdim ve Fransız Milli Takımının ünlü ismi “Thierry Henry” i anımsattım! :)
Bu tepkime kahkaha atarak karşılık verdi Bussy, “Futboldan hoşlanıyor musun?” diye sordu İngilizce.
“Evet, ya sen?” diye karşılık verdim…
Net bir cevapla “No” diye kestirip attı.
Çünkü bu Fransız ihtiyar delikanlı gerçek bir seyyah, yani öz Türkçeyle tanımlamak gerekirse o bir gezgin imiş…
Futbolu mutbolu sallayacak değil ya…
Baya baya, bildiğimiz bir seyyah.
Üstelik, öyle eşekle, atla, bisikletle ya da arabayla gezen, dünyayı dolaşan çağdaş gezginlerden falan da değil, yürüyerek, adım adım, arşın arşın, sokak sokak, köy köy, mahalle mahalle, kent kent, ülke ülke dolaşarak gelmiş Tiflis’e…

Ve ilk fırsatta yine yollara düşecekmiş. Eskiden hiç durmuyormuş ama artık hava koşullarına göre hareket etmeye başlamış.

“Nereden esti de yollara düştün?” diye sorunca, “48 yıl köle gibi çalıştım ve bir gün -yeter, daha nereye kadar çalış çalış- dedim ve vurdum kendimi yollara” diye yanıtladı.
Her şeyi geride bırakmış ve iki yıl önce atmış kendini yollara, Avrupa’yı geçmiş, Trakya’dan Türkiye’ye giriş yapmış, Anadolu’yu arşınlamış ve Tiflis’te mola vermiş. Gürcistan’dan sonra Orta Asya’ya doğru yol almayı planlıyor.
“E peki geride kalanlar, çoluk çocuk yok mu?” diye soruyorum.

İki oğlu olduğunu öğreniyorum Thierry amcanın.
Çocukları sürekli takipteymiş ve bir şeye ihtiyacı olduğunda babalarına her türlü desteği ve yardımı anında yapıyorlarmış. (hayırlı evlatlar)

Biz sohbete devam ederken o ayrılıyor yanımızdan, birkaç gün mü, bi kaç saat mi, Tiflis’te ne kadar kalacağı bilinmez, akıyor zamanın içinden Thierry Bussy, “yolumuz aydınlık, bahtımız açık olsun” diyerek...

Pazartesi, Haziran 22, 2015

Ermenistan ve Gürcistan'da çektiğim fotoğraflar...

Gürcistan'da Tiflis hava alanında Ermenistan'a Gümrü'ye doğru hareket etmeden önce...

       Gümrü'de bir Bursalı... 
Duvarda Dali, kenarda bir deli ;)

Gümrü, Sovyet döneminde kültür ve sanat şehri olarak bilinirmiş...
1988 depremi bu özelliğine büyük darbe indirmiş... İşte Gümrü'nün sanat merkezlerinden, eğitim yuvalarından birinin önünde, beni fotoğraflayan Serdar'ı fotoğraflarken...

                                                         Duvarda Dali, kenarda bir deli ;)

                               Gümrülü bir hayranım Gohar (Ermenice elmas demekmiş) 
                                Benle fotoğraf çektirmek isteyince, hayır diyemedim tabi ;)

                                                                Gümrü'de bir Bursalı...

 Gümrü sessiz ve sakin bir şehir. emeklileri de boş zamanlarında tavla oynayarak geçiriyorlar!
İhtiyarların elindeki tespih pek tanıdık gelebilir ki, o kadar çok ortak noktamız var işte Ermenilerle, tespih sadece bir tanesi... ;)

Tercümanımız Nil, etkinlik boyunca Serdar ve benim kahrımızı çekti... :)


                                                             Gümrü'de bir Bursalı...

 Gümrülü Ermeniler Türkiye'den geldiğimizi öğrendiklerinde, hiçbiri "estafurullah" demedi,nedense(!)

 1988'de yaşanan depremin izlerini kentin her tarafında görmek mümkün...

 Gümrü'nin sanat ve estetik şehri olduğunu her karede hissetmek mümkün...

 Gümrü sessiz, sakin ve planlı bir şehir...

 İnSanat üyesi belgeselci Serdar Güven ile birlikte gezdik Gümrü'yü...

Serdar Güven...

 Gümrü'nün dört bir yanı heykelle donatılmış...

 Gümrü'de sıradan bir gün...

 Serdar ile özçekim (selfi) yapmadan olmaz (Tiflisteyiz)

 Serdar elinde kamera ile fotoğraf avında...,

 Pazarda biber satan bir Ermeni ihtiyar!

 100 bin kusur nüfuslu Gümrü'deki meydanları görünce 
Bursa'nın ne talihsiz bir kent olduğunu bir ez daha anladım! :(

 Ermeni çocuklar kum havuzunda gönüllerince oynuyorlar...

 Gümrü'de zaman 70'li, 80'li yıllarda donmuş kalmış gibi. 
88 depreminde yıkılan kiliseler onarılsa da yaraları hala derin...

 88'deki büyük depremde yıkılmış ve sonradan onarılmış, 
1853 yapımı kilisenin önünde, Serdar ben ve Adar Baran...

 Gümrü'nün dört bir yanı heykel ve anıt...

 Kiliseye gidip mum yakıp dua etmekle, 
bizim türbeye gidip mum yakıp dua etmek arasında ne fark olabilir ki?

 Ermeni Ortodoks kiliseleri günün her saati girilip ziyaret edilebiliyor...


 Ermeniler, sıklıkla kilisleri ziyaret edip tanrıya yakarıyorlar!

 Kaldığımız Nane Hotel'in önünde...

Ermenilerle bir diğer ortak noktamız da araç plakalarının numaralanması... 
16 plakalı bu Lada'nın elbette Bursa ile ilgisi yok, sadece plaka ve numara benzerliği ;) 

 Gümür Nane Hotel'de yemek molası... 

 Fransızca tercümanımız Nil sunum sırasında Serdar'a yardımcı olurken...

 Serdar, Ermeni bir amca ile omuz omuza ;)


Ermeni esnaf kahve molası vermiş, bir yandan sigaralarını tüttürüyor, 
diğer yadan  kahve keyfi yapıyor... ;)

Ermenistan'da altyapı sorunları dikkat çekiyor, ekonomi zayıf ama Sovyet döneminde yerleşen sistem bugün hala Erenilerin işini kolaylaştırıyor. Zira yollar geniş, trafik rahat...

 Serdar Güven ilgnç bir oyuncağın önünde bana poz verdi...

 Nane Hotel önünde Serdar'a poz vermişim ;)

 Serdar'ın belgeselinin sunumunun başlamasını beklerken...

 Serdar ve Ermeni esnaflar...

 Serdar ve Salvador Dali... ;) 

 Ermeni ihtiyarlar tavla partisinde...

 Gümrü'de bir Bursalı... 

    Gümrü'de bir Bursalı... 
 Gümrü'deki son günümüzde, GorkiMeydanı'nda bir kafede Serdar ve Adar ile birlikte yemek yedik...

 Gümrü'den Tiflis'e 6 saatlik bir yolculuktan sonra, dağları aşıp da ulaşmamız gerekti...

 Adar ve Nil ile birlikte Tiflis'e giderken dağlar arasında bir yerde mola verdik...

 Serdar ve Nil ile birlikte...

 Ermenistan-Gürcistan sınırının tam da ortasında tarafsız bölgede özçekim (selfi) yapmak... ;)

 Gürcistan'a merhaba...

 Arkamda Tiflis kalesi...

 Tiflis'te kaldığımız irmeni adlı otelin balkonun manzarasında Tiflis kulesi...

 Tiflis'te de her yer heykel dolu...

 Açaydım kollarımı, gitme diyeydim, gitme kal diyeydim... :D

 Serdar molada...

Tiflis'in ortasından akan nehir... Üstünden geçen teleferik...

 Haydar Aliyev anısına bir heykel ve onuruna açılan Tiflis'teki park...

Tiflis'te çok sayıda tarihi eser var ve bunlardan en çok dikkat çekeni de
islami dönemden kalma hanlar-hamamlar... 

Tiflis'te bir cami ve cumbalı evler...